Η ΠΑΓΙΔΑ

Η ΠΑΓΙΔΑ
THE TRAP / KLOPKA 

του Σέρνταν Γκολούμποβιτς

Υπόθεση:  Βελιγράδι, μετά - Μιλόσεβιτς εποχή.
Ο αρχιτέκτονας Mladen ζει με τη γυναίκα του Marija και το γιο του Nemanja. Ξαφνικά, ο μικρός προσβάλλεται από μία σοβαρή καρδιακή ασθένεια. Οι γιατροί του δίνουν ελπίδες μόνο εάν υποβληθεί σε μία εγχείρηση που γίνεται στη Γερμανία. Απελπισμένος ο Mladen βάζει αγγελία στην εφημερίδα ζητώντας τα 26.000 ευρώ που απαιτούνται για την επέμβαση. Εκεί που οι γονείς του παιδιού χάνουν τις ελπίδες τους, εμφανίζεται ένας άνδρας ο οποίος προσφέρει όλο το ποσό, με ένα όμως αντάλλαγμα: ο Mladen να σκοτώσει έναν ανταγωνιστή του.

Αρχικά ο Mladen απορρίπτει την πρόταση. Βλέποντας όμως το γιο του να χειροτερεύει, αρχίζει να παλεύει με τη συνείδησή του: εάν δεχθεί, θα σώσει τη ζωή του γιου του αλλά θα χάσει την ψυχή του. Εάν αρνηθεί, θα διατηρήσει την τιμιότητά του αλλά θα θρηνεί έως το τέλος της ζωής του. Το δίλημμα έχει μπει.

Και η παγίδα έχει στηθεί...

Σε συνέχεια της μεγάλου μήκους ταινία του ΚΙΝΟΥΜΕΝΟΣ ΣΤΟΧΟΣ (Absolute Hundred), που γνώρισε μεγάλη επιτυχία από τους κριτικούς το 2001, ο Srdan Golubovic παρουσιάζει ΤΗΝ ΠΑΓΙΔΑ και σχολιάζει την πτώση των ηθικών αξιών στη σύγχρονη σερβική κοινωνία, υποστηρίζοντας πως έξι χρόνια μετά την πτώση του Μιλόσεβιτς, παραμένει εξίσου μισαλλόδοξη και εγωιστική.

Κυκλοφορία: 24 Ιανουαρίου 2008

 

Περισσότερα για την ταινία
Η ΠΑΓΙΔΑ μέσα από τη ματιά του Σέρνταν Γκολούμποβιτς

Η ΠΑΓΙΔΑ είναι μία ταινία για ένα συνηθισμένο άνθρωπο, ο οποίος εξαναγκάζεται να επιλέξει ανάμεσα στη ζωή και το θάνατο του παιδιού του.

Είναι μία ιστορία για ένα ηθικό δίλημμα του πρωταγωνιστή – να σώσει ή όχι τη ζωή του παιδιού του σκοτώνοντας κάποιον άλλο; Για έναν άνδρα ο οποίος προσπαθεί να ανταλλάξει το θάνατο με τη ζωή, τη δυστυχία τη δική του με κάποιου άλλου. Είναι για το γεγονός που θα φέρει τη σωτηρία στη δική του οικογένεια, και τη δυστυχία σε μία άλλη. Είναι για την ελευθερία της επιλογής, η οποία ουσιαστικά δεν υπάρχει…

Θα χαρακτηρίζαμε την ΠΑΓΙΔΑ ως μία ‘προσωπική ιστορία’. Με κάποιον τρόπο, είναι η σύγχρονη βαλκανική εκδοχή του «Εγκλήματος και Τιμωρία»: το έγκλημα που έσωσε τη ζωή του παιδιού του πρωταγωνιστή, και η τιμωρία που έρχεται από εκεί.

Πρόκειται για ένα ψυχολογικό δράμα, με στοιχεία θρίλερ – μία ταινία, ρεαλιστική, σκληρή, ωμή· με μεγάλες σιωπές, που αντανακλούν τη μοναχικότητα και την απόγνωση του πρωταγωνιστή, πολλά κοντινά πλάνα, χρήση τηλεφωτογραφικών φακών, μουσική που γίνεται σχεδόν κομμάτι της ατμόσφαιρας. Μέσα από τις κινήσεις της κάμερας, διεισδύουμε στο πρόσωπο του πρωταγωνιστή και στον εσωτερικό του κόσμο, ο οποίος γίνεται ανυπόφορος σαν εφιάλτης.

Η ΠΑΓΙΔΑ είναι μία ταινία για ένα συνηθισμένο άνθρωπο ο οποίος γίνεται δολοφόνος ενώ πίστευε πως ποτέ δε θα μπορούσε να σκοτώσει άνθρωπο. Που συγκρούεται με όλες τις ηθικές αξίες στις οποίες πίστευε. Που είχε μπροστά του δύο λύσεις, οι οποίες όμως οδηγούν -και οι δύο- στον πόνο, τις ενοχές και τη δυστυχία. Για έναν άνδρα σε ηθική και υπαρξιακή παγίδα.

Η ΠΑΓΙΔΑ είναι μία ταινία για τη Σερβία μετά την πτώση του Μιλόσεβιτς. Μπορεί να μη γίνεται πλέον πόλεμος, υπάρχει όμως μία ηθική και υπαρξιακή έρημος σε μια κοινωνία μεταβατική, όπου η ανθρώπινη αξία ακόμη είναι μικρή και η φυσιολογική ζωή τόσο απρόσιτη....

  • Μεγάλο Βραβείο στο Διεθνές Φεστιβάλ Κιν/φου Σόφιας 2007
  • Πρόταση Σερβίας για Όσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας 2008
Κριτικές

Μία ταινία δυνατή που σε στοιχειώνει….
Nick Holdsworth, Variety

Να σκοτώσεις ή να μη σκοτώσεις;
Ένας άνδρας παλεύει με τη συνείδησή του. Μία δυνατή ευρωπαϊκή pulp fiction ταινία που θέτει το απίθανο ηθικό δίλημμα: μπορείς να αφαιρέσεις μία ζωή για να σώσεις μία άλλη; Η ερμηνεία του Nebojša Glogovac στο ρόλο του Mladen είναι μία αποκάλυψη.
Michael Hayden

Ένα εξαιρετικό και πολύ σκοτεινό φιλμ-νουάρ.
Schitt, das Filmmagazin

Ένα μικρό κομμάτι χρυσού… ένα δράμα επεξεργασμένο πολύ καλά μέχρι και την παραμικρή λεπτομέρεια.
Hans-Jörg Rother, FAZ

H ΠΑΓΙΔΑ είναι μία παραβολή. Ο Σέρβος σκηνοθέτης SrdanGolubović καταφέρνει να δείξει το λεπτό πάγο πάνω στον οποίο η χώρα του ζει και ισορροπεί. Ένα μαύρο… ψυχολογικό θρίλερ από τον ψυχρό (μετα)πόλεμο.
Berliner Zeitung

Το σενάριο θυμίζει αρχαία τραγωδία, αλλά ο Golubović καταφέρνει να δημιουργήσει ένα εξαιρετικό ψυχολογικό φιλμ-νουάρ που μας κρατά διαρκώς σε αγωνία, ενώ παράλληλα μας δίνει μία συγκλονιστική εικόνα της σέρβικης κοινωνίας όπου τα περιθώρια για έντιμους, αξιοπρεπείς ανθρώπους στενεύουν όλο και πιο πολύ.
Nadline Lange, Der Tagesspiegel


Συνεντεύξεις του σκηνοθέτη

" Τίποτα στη ζωή δεν είναι μόνο άσπρο ή μαύρο ... "

Α. Ιανουάριος 2007 / στον Bernd Buder (για τη berlinale)

Πώς προέκυψε η ιδέα για την ταινία;

s.g.: οι εφημερίδες στη Σερβία είναι γεμάτες αγγελίες μέσα από τις οποίες οι άνθρωποι ζητούν βοήθεια για τα πολύ άρρωστα παιδιά τους. Θυμάμαι το αίσθημα που είχα όταν είδα για πρώτη φορά αυτές τις αγγελίες: είχα σοκαριστεί. Αλλά συνέβη ό,τι ακριβώς συμβαίνει και με τις ειδήσεις για τις φυσικές καταστροφές: την ίδια ημέρα προκαλούν φόβο, εμπάθεια και θλίψη αλλά την επόμενη μέρα έχουν κιόλας ξεχαστεί.

Οι πρωταγωνιστές είναι άνθρωποι μορφωμένοι που ανήκουν στη μεσαία αστική τάξη. Ο αρχιτέκτονας Mladen και ο γιατρός που χειρουργεί το παιδί έχουν και οι δύο το ίδιο αυτοκίνητο, το 30χρονο Renault r4. Θυμούνται μάλιστα ότι πριν 3 δεκαετίες το συγκεκριμένο αυτοκίνητο είχε διαφημιστεί ως ο "μικρός γίγαντας".

s.g.: ο Mladen και η Marija έχουν υψηλό μορφωτικό επίπεδο αλλά επιβιώνουν με δυσκολία σε αυτή την νέα εποχή και τις νέες συνθήκες ζωής. Επειδή ακριβώς το να τα «καταφέρνεις» -όπως λέει η Marija σε μία σκηνή- σημαίνει «ξεπερνάς τα όρια της ηθικής». Είναι άνθρωποι φυσιολογικοί, αξιοπρεπείς, καλοί. Η ΠΑΓΙΔΑ αφορά έναν άνθρωπο φυσιολογικό ο οποίος γίνεται δολοφόνος. Αφορά έναν άνδρα ο οποίος ποτέ δεν πίστευε ότι θα μπορούσε να σκοτώσει και την κατάρρευση όλων των ηθικών αξιών στις οποίες πίστευε. Το Renault 4 είναι το κοινό στοιχείο του Mladen και του γιατρού. Ως αυτοκίνητο, το R4 ήταν το σύμβολο της μεσαίας αστικής τάξης, που πλέον δεν υφίσταται στη Σερβία. Στη σημερινή Σερβία που διαρκώς αλλάζει, υπάρχουν οι πάρα πολύ πλούσιοι και οι πάρα πολύ φτωχοί. Το R4 τώρα συμβολίζει τη φτώχια αυτών των χαρακτήρων καθώς και την ανικανότητά τους να προσαρμοστούν στη νέα κοινωνία που ζουν.

Πόσο εξοικειωμένος είσαι με τέτοιες εμπειρίες, του καθημερινού δηλαδή αγώνα για επιβίωση;

s.g.: Η ΠΑΓΙΔΑ είναι μία ταινία για τους φίλους μου: μορφωμένους, έξυπνους και τίμιους ανθρώπους που πίστευαν ότι οι αξίες που έχουν αρκούν για μία φυσιολογική ζωή. Δυστυχώς, η δεκαετία του "90 δημιούργησε στη Σερβία κάποιες νέες αξίες που δεν ξέραμε από πριν την ύπαρξή τους.

Από την άλλη, έχουμε το πολυτελές lifestyle του σκοτεινού επιχειρηματία. Η ταινία σου δίνει αυτό το τμήμα της κοινωνίας στο πρόσωπο της Anica Dobra ως τη γυναίκα του γκάνγκστερ που ψάχνει για έναν "καλό άνθρωπο"…

 

s.g.: στη δεκαετία του "90, οι γκάνγκστερ στη Σερβία τριγυρνούσαν με αθλητικές φόρμες, κουβαλούσαν όπλα, τα κεφάλια τους ήταν ξυρισμένα. Ήταν bodybuilders και έμοιαζαν σαν μπουλντόγκς. Οι σημερινοί γκάνγκστερ, ή για να είμαστε πιο ακριβείς οι μεγιστάνες επιχειρηματίες, είναι άνθρωποι καλοντυμένοι, μορφωμένοι και με καλούς τρόπους. Ανήκουν σε ένα χειραφετημένο τμήμα της κοινωνίας – την ελίτ. Οι γυναίκες τους είναι όμορφες και έξυπνες και οι ίδιοι είναι καλοί σύζυγοι και στοργικοί πατεράδες. Αλλά το χρήμα τους είναι ματωμένο. Και αυτό είναι που χαρακτηρίζει αυτή τη μεταβατική περίοδο.

Όπως και στην προηγούμενη μεγάλου μήκους ταινία, τον ΚΙΝΟΥΜΕΝΟ ΣΤΟΧΟ ( Absolute hundred), αρνείσαι να δημιουργήσεις «ασπρόμαυρους» χαρακτήρες. Βλέπουμε το Mladen, ο οποίος ενώ αρχικά παρουσιάζεται ως στοργικός πατέρας, σταδιακά μετατρέπεται σε ένα είδος διαβόλου. Ποια ήταν η αρχική ιδέα; Να δείξεις τη συναισθηματική ισορροπία των ανθρώπων όταν πλέον δεν έχουν άλλα οικονομικά και ψυχολογικά αποθέματα; Ή να δημιουργήσεις μία μεταφορά για την κατάσταση της σερβικής κοινωνίας;

s.g.: τίποτα στη ζωή δεν είναι ξεκάθαρα άσπρο ή μαύρο. Κανείς από εμάς δεν είναι απόλυτα καλός ή απόλυτα κακός. Η ΠΑΓΙΔΑ είναι για έναν καλό άνδρα ο οποίος σταματά να είναι καλός. Η αλλαγή του από ένα στοργικό πατέρα σε δαίμονα είναι σταδιακή, με έντονο το συναίσθημα του αυτό-οίκτου και της δειλίας. Δεν ήθελα αυτή η αλλαγή να είναι διακριτή παρά μέχρι τη σκηνή που ο Mladen εισβάλει στο σπίτι του Miloš. Αυτή είναι η σκηνή όπου βλέπουμε το Mladen με ένα πρόσωπο διαφορετικό… έναν άντρα εντελώς διαφορετικό.

Στο σημείο αυτό μοιάζουν Ο ΚΙΝΟΥΜΕΝΟΣ ΣΤΟΧΟΣ και Η ΠΑΓΙΔΑ, καθώς και οι δύο ταινίες διαπραγματεύονται την κατάρρευση των ηθικών αξιών στις οποίες πίστευαν οι πρωταγωνιστές, και την επίδραση που οι κοινωνικές συνθήκες έχουν στις ζωές τους. Ο ΚΙΝΟΥΜΕΝΟΣ ΣΤΟΧΟΣ είναι μία ταινία για το θυμό και την απόγνωση. Είναι μία ταινία ωμή, γεμάτη ενέργεια. Νομίζω πως Η ΠΑΓΙΔΑ είναι μία ταινία περισσότερο ώριμη, που αφορά την απογοήτευση, γιατί έξι χρόνια μετά την πτώση του Μιλόσεβιτς, εξακολουθούμε να μη ζούμε σε μία κοινωνία καλύτερη. Το σύστημα των κοινωνικών αξιών δεν είναι διαφορετικό από ότι ήταν. Κι εμείς εξακολουθούμε να είμαστε μισαλλόδοξοι και εγωιστές.

Η ταινία δείχνει τα αποτελέσματα της οικονομικής και ηθικής παρακμής της κοινωνίας: ο άντρας που διατάζει το φόνο, για παράδειγμα, παρουσιάζει τον εαυτό του ως μέλος μίας ομάδας από ανθρώπους με υψηλό το πατριωτικό φρόνημα. Πώς μπορούν οι βασικές ηθικές αξίες να αναδομηθούν;

s.g.: αυτοί που αυτό-αποκαλούνται πατριώτες μας κοστίζουν πολλά. Στο όνομα αυτού του δήθεν πατριωτισμού, έχουν δολοφονήσει, κλέψει και αποκτήσει πλούτη. Ακόμη και σήμερα, στις πολυτελείς τους βίλες, πιστεύουν ειλικρινά ότι έχουν πράξει σωστά. Η αλλαγή στην κοινωνική συνείδηση είναι μία διαδικασία δύσκολη. Μόνο μέσα από την ομολογία και τη συνειδητοποίηση ότι έχουν κάνει φρικτά πράγματα μπορούν να φθάσουν στην κάθαρση και να εξαγνιστούν. Μόνο όταν όλοι στη Σερβία συνειδητοποιήσουν ότι ο Μιλόσεβιτς δεν ήταν ήρωας αλλά εγκληματίας πολέμου, αποτυχημένος και κλόουν, μόνο τότε θα έχουμε πραγματικά μία ευκαιρία…

Υπάρχει μία ισχυρή παράδοση στο σερβικό κινηματογράφο που διαπραγματεύεται τα τρέχοντα προβλήματα με ένα τρόπο πολύ σκληρό και ανοιχτό – ακόμη και κατά τη διάρκεια περιόδων με ισχυρότερες πολιτικές επιρροές, όπως κατά τη διάρκεια του σοσιαλισμού και του Μιλόσεβιτς. Από την άλλη πλευρά, υπάρχουν πολύ επιτυχημένες ιστορικές κωμωδίες οι οποίες στερούνται κάθε είδους κοινωνικής ανάλυσης. Πόσο δημοφιλείς είναι οι σέρβοι σκηνοθέτες-δημιουργοί στο box office;

s.g.: η εποχή του auteur κινηματογράφου, που ασκεί ισχυρή κοινωνική κριτική όπως του Makavejev, Pavlović και Petrović, έχει χαθεί προ πολλού. Ο σερβικός κινηματογράφος δεν έχει πια αυτό το θάρρος και τη διαύγεια. Στους κινηματογράφους της Σερβίας που εξαφανίζονται, εισπρακτικές επιτυχίες σημειώνουν δυστυχώς μόνο οι light κωμωδίες και εθνικές σαπουνόπερες. Ακόμη και οι Σέρβοι κριτικοί δυστυχώς έχουν ξεκινήσει να επαινούν αυτό το είδος της αισθητικής, ενώ ταυτόχρονα ψάχνουν απεγνωσμένα για ελαττώματα και ατέλειες στο auteur σινεμά. Αλλά πιστεύω ότι υπάρχουν δημιουργοί ταινιών νεότερης γενιάς, όπως οι Oleg Novković, Srdjan Koljević, Stefan Arsenijević και κάποιοι άλλοι, που έχουμε το κουράγιο και το ταλέντο να κάνουμε το σερβικό κινηματογράφο ξανά σημαντικό σε ένα ευρωπαϊκό πλαίσιο.

Η διασταύρωση όπου βλέπουμε το Mladen να σταματά κάθε μέρα με το κόκκινο "μικρό γίγαντα" έχει κάποια ιδιαίτερη σημασία;

s.g.: Κάποια χρόνια πριν, σταμάτησα σε ένα φανάρι στη γειτονιά όπου μεγάλωσα, μέσα στο Opel Kadett του 1988. Δίπλα μου ήταν ένα νέο Touareg SUV και δίπλα ακριβώς από αυτό ένα σκουριασμένο Fiat του 1970 και κάτι. Από το πλάι ήρθε ένα 10χρονο γυφτάκι να πλύνει το παρμπρίζ. Όλοι αυτοί οι άνθρωποι στο ίδιο σημείο. Ταυτόχρονα, και οι τέσσερείς μας ζούμε στην ίδια γειτονιά αλλά ανήκουμε σε εντελώς διαφορετικούς κόσμους. Αυτό είναι χαρακτηριστικό για το Βελιγράδι. Η διασταύρωση είναι μία μεταφορά για τις διαφορές αυτές στη σύγχρονη Σερβική κοινωνία. Και η σκηνή με τους γύφτους στο "little Diana" είναι ένας φόρος τιμής σε ένα όμορφο ντοκυμανταίρ, το PRETTY DIANA, σε σκηνοθεσία του Boris Mitić. Είναι μία ταινία που μου θυμίζει τους LOS OLVIDADOS του Louis Buñuel.

Η αρχιτεκτονική έχει ένα πολύ σημαντικό ρόλο στις ταινίες σου. Στην ΠΑΓΙΔΑ, το βλέπουμε στη σκάλα με τα κάγκελα, στο σοσιαλιστικό περιβάλλον του νοσοκομείου… Από πού αντλείς αυτή την αγάπη για την αρχιτεκτονική;

s.g.: Στον ΚΙΝΟΥΜΕΝΟ ΣΤΟΧΟ αυτοί οι μεγάλοι ουρανοξύστες από μπετόν αποτελούσαν έναν από τους τρεις βασικούς χαρακτήρες της ταινίας και σε ολόκληρη την ταινία, σε κάθε πλάνο, κρύβουν τον ουρανό. Οι περισσότεροι θυμούνται την ταινία για αυτό. Η ΠΑΓΙΔΑ δεν έχει κάποιο τέτοιο διακριτικό οπτικό στοιχείο αλλά πιστεύω ότι έχει μία ολοκληρωμένη οπτική αλληλουχία. Ενδιαφέρομαι πολύ για την αρχιτεκτονική και τα περισσότερα βιβλία που έχω είναι για την αρχιτεκτονική. Ίσως να διάλεξα λάθος επάγγελμα.

Β. Σεπτέμβριος 2007 / στη Lidia Louk (Epoch Times New York Staff)

Τι στάθηκε πηγή έμπνευσης για την ταινία?

(SG): Θα έλεγα ότι υπάρχουν τρεις πηγές. Η πρώτη είναι ότι το γεγονός ότι στη Σερβία, ζούμε χωρίς να έχουμε στην πραγματικότητα κάποια επιλογή, ή για να το θέσω διαφορετικά, και όλες οι επιλογές που μας προσφέρονται είναι λάθος. Ζούμε σε μία χώρα όπου αναγκαζόμαστε διαρκώς να επιλέγουμε το μικρότερο από τα δύο κακά. Αυτή ήταν η μία όψη της ιστορίας που μου άρεσε. Το δεύτερο στοιχείο που με ενέπνευσε είναι ότι πρόκειται για μία ιστορία λύτρωσης και κάθαρσης: επειδή κατά τη διάρκεια των πολέμων κάναμε πολλά άσχημα πράγματα. Δεν είμαστε απλά ένοχοι.. είμαστε περισσότερο ένοχοι από τους άλλους. Η κάθαρση χρειάζεται για την κοινωνία στο σύνολό της αλλά και για τον καθένα χωριστά. Χωρίς την κάθαρση δε μπορούμε να προχωρήσουμε. Επίσης, ήθελα να κάνω μία ιστορία για τον καλό άνθρωπο, το μορφωμένο άνθρωπο με τη γενναία καρδιά, μία ιστορία οικουμενική, που θα μπορούσε να συμβεί παντού και να είναι κατανοητή σε όλους.

Η ταινία εγείρει πολλά προκλητικά ερωτήματα. Τι θα έκανες εάν ήσουν στη θέση του πρωταγωνιστή?

SG: Έκανα την ταινία γιατί δεν ξέρω τι θα επέλεγα, και αυτή είναι η απάντησή μου. Οι φίλοι μου είπαν ότι θα σκότωναν για να προστατεύσουν το παιδί τους, αλλά δεν πιστεύω αυτή την απάντηση. Νομίζω ότι θα πήγαιναν στη πολυκατοικία του ανθρώπου που θα έπρεπε να σκοτώσουν και ότι θα έκλαιγαν για τρεις ημέρες. Νομίζω, ότι είναι πολύ δύσκολο να σκοτώσεις κάποιον. Για εμένα, ήταν πολύ σημαντικό να κάνουμε μία τέτοια ταινία, επειδή η ζωή στη Σερβία δεν έχει αποκτήσει υψηλή αξία. Ήθελα να κάνω μία ταινία για έναν καλό άνθρωπο ο οποίος εξαναγκάζεται να κάνει κάτι τέτοιο, και για τη λύτρωση που έρχεται αφού το κάνει. Μία ταινία για την πτώση όλων των ηθικών αξιών, των προσωπικών του αλλά και της κοινωνίας ολόκληρης.

Η σκληρή πραγματικότητα της Σερβίας εξυπηρετεί ως μία ισχυρή βάση για την ταινία αυτή. Ποιος ακριβώς ήταν ο ρόλος της;

SG: Η ταινία αυτή αποτελεί μία ιδιαίτερη πρόκληση για τη Σερβία, επειδή ύστερα από τους πολέμους οι άνθρωποι δε θέλουν να βλέπουν δράματα, προτιμούν τις κωμωδίες. Είναι πολύ σημαντικό να γυρίζονται τόσο εξαιρετικά ρεαλιστικές ταινίες, ώστε και οι διανοούμενοι της Σερβίας να αρχίσουν να σκέφτονται τη δική μας πραγματικότητα. Οι περισσότεροι από αυτούς αποφάσισαν να είναι τυφλοί ύστερα από αυτό που συνέβη.

Το ότι ένας μηχανικός και ένας δάσκαλος δε μπορούν να επιβιώσουν με το μισθό τους και ότι όταν οι ηθικές αξίες διαρρηγνύονται οι τίμιοι άνθρωποι δε μπορούν να ζήσουν χωρίς να διαπράξουν κάποιο έγκλημα, είναι μία πραγματικότητα για τη Σερβία. Πολύ χαρακτηριστική είναι η σκηνή με τα αυτοκίνητα: ο εγκληματίας μεγαλοεπιχειρηματίας οδηγεί ένα πολύ ακριβό αυτοκίνητο, εγώ οδηγώ ένα Opel Cadet και στο δρόμο υπάρχει και ένας γύφτος. Είμαστε όλοι πτυχές της ίδιας πραγματικότητας.

Υπάρχει αυτό το σκοτεινό συναίσθημα στην ταινία, που ενισχύεται από το χειμώνα; Αυτό ήταν σημαντικό για εσένα; Γιατί;

Ήταν ένα από τα πιο σημαντικά στοιχεία της ταινίας, γιατί ξέρω ότι το Βελιγράδι το Χειμώνα είναι πιο καταθλιπτικό αλλά επίσης και πιο καθαρό. Και μου άρεσε η σύγκρουση αυτών των δύο στοιχείων. Ήθελα επίσης όλα να είναι γκρι, χωρίς ήλιο.

Μπορείς σε παρακαλώ να σχολιάσεις τη ζωή στη σύγχρονη Σερβία; Εξακολουθεί να επηρεάζεται από το παρελθόν;

SG: Εξακολουθούμε να ζούμε στη σκιά των πολέμων. Κατά τη διάρκεια του 1990 είχαμε τρεις πολέμους. Στο Βελιγράδι είχαμε τρεις μήνες βομβαρδισμού. Δεν ήταν τόσο άσχημα όσο ο πόλεμος στο Σεράγεβο ή στη Βοσνία. Παλαιότερα, στην πρώην Γιουγκοσλαβία, ζούσαμε καλά αλλά τώρα σταμάτησε κάθε εξέλιξή μας. Είμαστε ακόμα στην αρχή και τα βήματα της Σερβίας είναι πολύ μικρά. Θέλω να δω τη Σερβία να αναπτύσσεται καλά και γρήγορα.

Βιογραφικό σημείωμα του Sdran Golubović

Γεννήθηκε το 1972 στο Βελιγράδι.

Κατά τη διάρκεια των σπουδών του στο Πανεπιστήμιο Δραματικής Τέχνης σκηνοθέτησε διάφορες ταινίες μικρού μήκους (Threesome) που κέρδισαν πολλά διεθνή και εθνικά βραβεία καθώς και την ιστορία HERTZ MINUTE –μέρος της ταινίας "The Package"- που αποτέλεσε μία ταινία cult για τη νέα γενιά.

Ίδρυσε με μία ομάδα νέων κινηματογραφιστών καλλιτεχνών την εταιρία παραγωγής Baš Celik, η οποία απασχολείται με την παραγωγή videoclips για τα πιο διάσημα, τοπικά μουσικά γκρουπ και τραγουδιστές, καθώς επίσης και επιτυχημένων διαφημιστικών σποτ και εκστρατειών μάρκετινγκ.

Το 2001, γύρισε - σε παραγωγή της Baš Celik - την πρώτη του μεγάλου μήκους ταινία APSOLUTNIH STO ("Absolute Hundred"), με την οποία και συμμετείχε σε περισσότερο από 30 διεθνή φεστιβάλ κινηματογράφου: Σαν Σεμπαστιάν, Τορόντο, Θεσσαλονίκη, Cottbus, Ρόττερνταμ, Pusano, Παρίσι, Παλμ Σπρινγκς, Trieste, San Jose. Κέρδισε 10 διεθνή και 19 εθνικά βραβεία, μεταξύ άλλων το Βραβείο Κοινού Καλύτερης Ξένης Ταινίας και Α" ανδρικού ρόλου στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης.

Φιλμογραφία:

μικρού μήκους:

(1994) Trojka

 

Μεγάλου μήκους:

 

(1995) The package, η τρίτη ιστορία με τον τίτλο Herc Minuta

(2001) Absolute Hundred

(2007) The Trap

(ΕΠΙΛΕΚΤΙΚΗ) ΦΙΛΜΟΓΡΑΦΙΑ ΗΘΟΠΟΙΩΝ (διεθνείς τίτλοι)

NEBOJŠA GLOGOVAC / MLADEN

(2005) Heart"s Affair, σε σκηνοθεσία Miroslav Alekxsic

(2006) The Optimists, σε σκηνοθεσία Goran Paskaljevic

(2004) When I grow up, I"ll be a kangaroo, σε σκηνοθεσία Radivoje Andric

(2002) Janez, σε σκηνοθεσία Zinojin Pavlovic / Dinco Tucakovic

(2002) T.T. Syndrome, σε σκηνοθεσία Dejan Zecevic

(2001) Boomerang, σε σκηνοθεσία Dragan Marinkovic

(2001) Thunderbirds

(2001) Normalni ljudi, σε σκηνοθεσία Oleg Novkovic

(1999) Hotel Belgrad, σε σκηνοθεσία Andrea Staka

(1999) Sky Hook, σε σκηνοθεσία Ljubisa Samardzic

(1999) Ranjena zemlja, σε σκηνοθεσία Dragoslav Lazic

(1998) Cabaret Balkan, σε σκηνοθεσία Goran Paskaljevic

(1998) Savior, σε σκηνοθεσία Predrag Antonijevic

(1996) Rage, σε σκηνοθεσία Slobodan Skerlic

(1995) Premeditated Murder, σε σκηνοθεσία Gorcin Stojanovic

(1994) Vukovar poste restante, σε σκηνοθεσία Boro Draskovic

NATAŠA NINKOVIĆ/ MARIJA

(2005) Made in Yu, Συμπαραγωγή Σερβίας – Σουηδίας

σε σκηνοθεσία Mika Lazic

(2000) War Alive, σε σκηνοθεσία Darko Bajic

(2000) Professional,σε σκηνοθεσία Dusan Kovacevic

(1998) Saviour, σε σκηνοθεσία Dredrag Gaga Autonijevic

(1993) Three tickets for Hollywood, σε σκηνοθεσία Bozidar Bota Nikolic

Διακρίσεις:

Για την ερμηνεία της στην ταινία Saviour:

  • Βραβείο Καλύτερης Γυν. Ερμηνείας στο Διεθνή Φεστιβάλ Κιν/φου Valence

  • Χρυσός Ιππότης Καλύτερης Γυναικείας Ερμηνείας (Ρωσία)

  • Μεγάλο Βραβείο για Καλύτερη Γυναικεία Ερμηνεία, Φεστιβάλ Κιν/φου Nis

ANICA DOBRA / JELENA

(2005) Frau Einstein, σε σκηνοθεσία Milos Jovanovic

(2005) Ivkos Fire, σε σκηνοθεσία Zdravko Sotra

(2001) Natasa, σε σκηνοθεσία Ljubisa Samardzic

(1999) Tockovi, σε σκηνοθεσία Djordje Milosavljevic

(1998) Erleuchtung Garantiert, σε σκηνοθεσία Doris Dörrie

(1997) Love scenes from Planet Earth, σε σκηνοθεσία Marc Rothemund

(1997) Am I Beautiful?, σε σκηνοθεσία Doris Dörrie

(1995) Honigmond, σε σκηνοθεσία Gabriel Barylli

(1994) Roula, σε σκηνοθεσία Martin Enlen

(1994) Frauen Sind Was Wunderbares, σε σκηνοθεσία Sherry Horman

(1992) Tito and Me, σε σκηνοθεσία Goran Markovic

(1992) Black Bomber, σε σκηνοθεσία Darko Bajik

(1990) Wildfire, σε σκηνοθεσία Jo Baier

(1989) Nie Im Leben, σε σκηνοθεσία Helmut Berger

(1989) The Gamblers, σε σκηνοθεσία Dominik Graf

(1988) Rosamunde, σε σκηνοθεσία Egon Günther

(1989) Balkan Exrpess 2, σε σκηνοθεσία Pedrag Antonijevic

(1989) Leben Mit Dem Onkel, σε σκηνοθεσία Krsto Papic

(1989) Reflections, σε σκηνοθεσία Goran Markovic

(1986) Walking On The Water, σε σκηνοθεσία Miroslav Mandic

Διακρίσεις:

(2005) Υποψήφια για το βραβείο GOLDENE KAMERA (Γερμανία)

(1993) Βραβείο Γιουγκοσλαβικού Κιν/φου καλύτερης γυναικείας ερμηνείας

για το ρόλο της στο BLACK BOMBER

(1990) Βραβείο Βαυαρικού Κιν/φου καλύτερης πρωτοεμφανιζόμενης

ηθοποιού, για την ερμηνεία της στο ROSAMUNDE

(1988) Μεγάλο Βραβείο των Κριτικών για την ερμηνεία της στο REFLECTIONS,

Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Μαδρίτης

MIKI MANOJLOVIĆ/ KOSTA ANTIC

(2005) Hell, σε σκηνοθεσία Danis Tanovic

(2005) Les Cinéastes, σε σκηνοθεσία Guy Jacques

(2005) We are not Angels 2, σε σκηνοθεσία Srdjan Dragojevic

(2004) 100 minuta slave, σε σκηνοθεσία Dalibor Matanic

(2004) Ne fais pas ça, σε σκηνοθεσία Luc Bondy

(2004) The Whore"s son, σε σκηνοθεσία Michael Sturminger

(2004) Mathilde, σε σκηνοθεσία Nina Mimica

(2003) Gate to Heaven, σε σκηνοθεσία Veit Helmer

(2003) A small world, σε σκηνοθεσία Milos Radovic

(2003) Lost Seamen, σε σκηνοθεσία Claire Devers

(2002) Like a Bad Dream, σε σκηνοθεσία Antonio Mitriceski

(2001) Jeu de cons, σε σκηνοθεσία Jean Michel Verner

(2001) Mortal Transfer, σε σκηνοθεσία Jean-Jaques Beinex

(2000) Unleaded, σε σκηνοθεσία Muriel Téodori

(2000) Marry me, σε σκηνοθεσία Harriet Marin

(2000) Voci, σε σκηνοθεσία Franco Giraldi

(1999) Criminal Lovers, σε σκηνοθεσία François Ozon

(1999) Set me free, σε σκηνοθεσία Léa Pool

(1998) Cabaret Balkan, σε σκηνοθεσία Goran Paskaljevic

(1998) Black cat, white cat, σε σκηνοθεσία Emir Kusturica

(1998) The Wounds, σε σκηνοθεσία Srdjan Dragojevic

(1998) The Butcher, σε σκηνοθεσία Aurelio Grimaldi

(1997) Artemisia, σε σκηνοθεσία Agnès Merlet

(1997) Gypsy Magic, σε σκηνοθεσία Stole Popov

(1995) Someone else's America, σε σκηνοθεσία Goran Paskaljevic

(1995) Underground, σε σκηνοθεσία Emir Kusturica

(1994) The telegraph route, σε σκηνοθεσία Liliane de Kermadec

(1992) Tango argentino, σε σκηνοθεσία Goran Paskaljevic

(1992) We are not angels, σε σκηνοθεσία Srdjan Dragojevic

(1992) Tito and me, σε σκηνοθεσία Goran Markovic

(1990) Every other weekend, σε σκηνοθεσία Nikole Garcia

(1985) Three for Happiness, σε σκηνοθεσία Rajko Grlic

(1985) When father was away for business, σε σκηνοθεσία Emir Kusturica

(1985) Jagode u grlu, σε σκηνοθεσία Srdjan Karanovic

(1985) Taiwan Canasta, σε σκηνοθεσία Goran Markovic

(1984) In the jaws of life, σε σκηνοθεσία Rajko Grlic

(1982) 13. jul, σε σκηνοθεσία Radomir Saranovic

(1981) Peacetime in Paris, σε σκηνοθεσία Predrag Golubovic

(1981) Piknik u topoli, σε σκηνοθεσία Zoran Amar

(1981) The Melody Haunts My Memory, σε σκηνοθεσία Rajko Grlic

(1978) The Last Mission of Demolitions Man Cloud,

σε σκηνοθεσία Vatroslav Mimimac

(1977) Manhunt, σε σκηνοθεσία Zivojin Pavlovic

(1976) Prica o vojniku, σε σκηνοθεσία Mira Trailovic

(1974) The wind, σε σκηνοθεσία Dragoslav Lazic

(1974) Written off, σε σκηνοθεσία Aleksandar Djordjevic

(1970) Cedomir llic, σε σκηνοθεσία Joakim Marusic

 

Επίσημο Site : http://www.bavaria-film-international.de/htmls/bfi/index.php?site=program&id=226

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

Σκηνοθεσία: ΣΕΡΝΤΑΝ ΓΚΟΛΟΥΜΠΟΒΙΤΣ
Σενάριο: ΜΕΛΙΝΑ ΠΟΤΑ ΚΟΛΙΕΒΙΤΣ, ΣΕΡΝΤΑΝ ΚΟΛΙΕΒΙΤΣ, Βασισμένο στο θεατρικό έργο του ΝΕΝΑΝΤ ΤΕΟΦΙΛΟΒΙΤΣ
Εταιρείες Παραγωγής : Film House Bas Celik, Mediopolis Film- und Fernsehproduktion, Új Budapest Filmstudió
Παραγωγή: ΓΙΕΛΕΝΑ ΜΙΤΡΟΒΙΤΣ, ΝΑΤΑΣΑ ΝΙΝΚΟΒΙΤΣ, ΑΛΕΞΑΝΤΕΡ ΡΙΣ, ΓΙΟΡΓΚ ΡΟΘΕ
Πρωταγωνιστούν : ΝΕΜΠΟΖΑ ΓΚΛΟΓΚΟΒΑΤΣ, ΝΑΤΑΣΑ ΝΙΝΚΟΒΙΤΣ, ΜΙΚΙ ΜΑΝΟΛΟΒΙΤΣ, ΑΝΙΤΣΑ ΝΤΟΜΠΡΑ, ΜΠΟΓΝΤΑΝ ΝΤΙΚΛΙΤΣ, ΒΟΥΚ ΚΟΣΤΙΤΣ, ΒΟΖΙΝ ΤΣΕΤΚΟΒΙΤΣ
Μουσική: ΜΑΡΙΟ ΣΝΑΪΝΤΕΡ
Φωτογραφία: ΑΛΕΞΑΝΤΕΡ ΙΛΙΤΣ
Μοντάζ: ΣΜΑΡΚΟ ΓΚΛΟΥΣΑΚ, ΝΤΕΓΙΑΝ ΟΥΡΟΣΕΒΙΤΣ
Καλλιτεχνική Διεύθυνση : ΓΚΟΡΑΝ ΓΙΟΚΣΙΜΟΒΙΤΣ
Κοστούμια: ΛΙΛΙΑΝΑ ΠΕΤΡΟΒΙΤΣ
Χρονολογία παραγωγής: 2007
Χώρα παραγωγής: ΣΕΡΒΙΑ, ΓΕΡΜΑΝΙΑ, ΟΥΓΓΑΡΙΑ
Γλώσσα: ΣΕΡΒΟΚΡΟΑΤΙΚΑ
Διάρκεια: 106'
Εικόνα : Έγχρωμη
Είδος ταινίας: ΔΡΑΜΑΤΙΚΗ, ΘΡΙΛΕΡ
Ήχος : Dolby Digital
Καταλληλότητα: GERMANY: 12
Διανομή: AMA FILMS


ΦΩΤΟ (κλικ για μεγέθυνση)


VIDEO TRAILER

Δείτε ΕΔΩ το βίντεο τρέιλερ.


ΑΛΛΕΣ ΠΗΓΕΣ

http://www.imdb.com/
http://www.rottentomatoes.com/
http://www.allmovie.com/



Από Πέμπτη 12 Οκτωβρίου
στους κινηματογράφους
ΑΣΤΥ, ΔΑΝΑΟΣ 1, ΠΤΙ-ΠΑΛΑΙ & ΟΛΥΜΠΙΟΝ

Κινηματογράφος ΑΣΤΥ