Φως Μετά Το Σκοτάδι
Post Tenebras Lux / Light After Darkness

του Κάρλος Ρεϊγάδας
με τους Αδόλφο Χιμένεθ Κάστρο, Ναταλία Ασεβέντο, Γουιλεμπάλντο Τόρες, Ρουτ Ρεϊγάδας, Ελέαζαρ Ρεϊγάδας

ΣΥΝΟΨΗ

Στο Μεξικό, ο Χουάν και η νεαρή του οικογένειά εγκαταλείπουν την ζωή τους στην πόλη και εγκαθίστανται στην εξοχή. Εκεί, χαίρονται αλλά και υποφέρουν ερχόμενοι σε επαφή με έναν κόσμο που βλέπει την ζωή διαφορετικά. Αυτή η εμπειρία κάνει τον Χουάν να αναρωτηθεί αν αυτοί οι δύο κόσμοι τελικά αλληλοσυμπληρώνονται, ή αν, αντίθετα, ασυναίσθητα συγκρούονται μεταξύ τους καταστρέφοντας ο ένας τον άλλον.

 

[Έξοδος:  6/3/2014 στους κινηματογράφους] 

 

 

Μία ταινία που ακροβατεί μεταξύ ονείρων και πραγματικότητας από το "κακό παιδί" του Μεξικανικού κινηματογράφου, Κάρλος Ρεϊγάδας.

 

ΒΡΑΒΕΙΟ ΚΑΛΥΤΕΡΗΣ ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑΣ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΑΝΝΩΝ 2012

 

Το Φως Μετά το Σκοτάδι δίχασε κοινό και κριτικούς όταν παρουσιάστηκε στις Κάννες τον Μάιο του 2012. «Δέχομαι το γεγονός ότι σε ορισμένους ανθρώπους δεν αρέσει η ταινία και ότι μερικές φορές μάλιστα την απορρίπτουν με βίαιο τρόπο. Είναι απολύτως φυσιολογικό. Απλώς εγώ θα πρέπει να αισθάνομαι σιγουριά και ικανοποίηση με αυτό που κάνω και να είμαι κριτής του εαυτού μου,» έχει πει ο Ρεϊγάδας σε συνέντευξή του.


Η ταινία δεν έχει πλοκή. Σκηνές από το παρόν, το παρελθόν και το μέλλον, φαινομενικά ασύνδετες μεταξύ τους, μπλέκονται με όνειρα, αναμνήσεις και υποσυνείδητες σκέψεις δημιουργώντας έτσι μία κατακερματισμένη, συνειρμική αφήγηση. Ωστόσο, όπως εξηγεί ο Ρεϊγάδας, «η ταινία δεν είναι τόσο αφηρημένη και χαοτική όσο φαντάζει. Απλώς, το Φως Μετά το Σκοτάδι παίρνει υπόψη του τις διαφορετικές ιδέες της ύπαρξης. Ο Αϊνστάιν έχει πει ότι είμαστε μέρος της ολότητας του σύμπαντος όπου το παρόν, το παρελθόν και το μέλλον δεν είναι παρά μία ιδέα. Η σκηνή του ράγκμπι στην ταινία, για παράδειγμα, εγγράφεται σε αυτή την ιδέα της συνεχόμενης πραγματικότητας. Αν και απούσα φυσικώς, γνωρίζουμε ότι αυτή η πραγματικότητα υπάρχει.»


Πολλά από τα στοιχεία της ταινίας είναι αυτοβιογραφικά: το σπίτι και τα παιδιά της οικογένειας στην ταινία είναι το σπίτι και τα παιδιά του ίδιου του σκηνοθέτη, ενώ η σκηνή του ράγκμπι είναι γυρισμένη στο πρώην σχολείο του στην Αγγλία. Παρόλα αυτά, ο Ρεϊγάδας τονίζει ότι το Φως Μετά το Σκοτάδι δεν είναι μία αυτοβιογραφική ταινία. «Ήταν πιο απλό να κάνω την ταινία στο σπίτι μου με τα παιδιά μου προκειμένου να δώσω πραγματική υπόσταση σε αυτή την οικογένεια. Εξάλλου, η έννοια του προσωπικού, για μένα, δεν βρίσκεται στην κρεβατοκάμαρα, αλλά στον τρόπο με τον οποίο βλέπουμε τον κόσμο, στις εσωτερικές μας συγκρούσεις και σ’ αυτό το προσωπικό και πολύ πιο ιερό μέρος που είναι το γυμνό μας σώμα, για παράδειγμα. Ο Χουάν στην ταινία δεν είναι το alter ego μου. Ωστόσο, αυτά που βλέπει και κάνει αντιστοιχούν σε όσα ζω. Αυτή είναι και η μόνη αυτοβιογραφική πλευρά της ταινίας.»


Η οικογένεια του Χουάν στην ταινία εκπροσωπεί τον δυτικό πολιτισμό, ο οποίος έρχεται σε αντίθεση με την παραδοσιακή κουλτούρα του Μεξικού, την οποία εκπροσωπούν άλλοι χαρακτήρες. «Δεν θέλω να απολογηθώ για την παραδοσιακή κουλτούρα του Μεξικού, το ξέρω ότι έχει καταστραφεί. Γι’ αυτό στην ταινία μου βλέπουμε ανθρώπους να κόβουν δέντρα και που είναι ικανοί να κλέψουν το σπίτι κάποιου προσποιούμενοι ότι είναι φίλοι,» λέει ο Ρεϊγάδας.


Αν και ο Χουάν έχει τα πάντα (σπίτι, χρήματα, υγεία, μία γυναίκα που αγαπάει και παιδιά), δεν είναι ικανοποιημένος. Αν και ζει μέσα στην αφθονία, τριγυρίζει μέσα στο σκοτάδι. Ωστόσο, λίγο πριν πεθάνει, μία ακτίνα φωτός τον χτυπάει και αντιλαμβάνεται διαφορετικά τα πράγματα. Εξ ου και ο τίτλος της ταινίας.


«Για τους Διαφωτιστές,» λέει ο Ρεϊγάδας, « η ιδέα του ‘φωτός μετά το σκοτάδι’ έχει να κάνει με την λογική και την ελευθερία: πριν από αυτά, ζούσαμε μέσα στο σκοτάδι, ενώ με αυτά είμαστε πλέον στο φως. Η ταινία μου υποστηρίζει την αντίθετη πλευρά: η λογική μας βυθίζει στο σκοτάδι, στη μοναξιά και στην τυφλότητα. Μόνο όταν ο Χουάν συνδέεται με την παιδική του ηλικία, τις αισθήσεις του, τις αναμνήσεις του, πλησιάζει στο φως που έχει ανάγκη. Βλέποντάς το από μία πολιτική οπτική γωνία, η ταινία μιλά για το σκοτάδι μέσα στο οποίο ζει το σύγχρονο Μεξικό, για την διαστροφή της πρωταρχικής του κουλτούρας. Η βία στο Μεξικό οφείλεται σε μία πνευματική κρίση. Είμαστε εν αναμονή αυτού του φωτός.»


Το Φως Μετά το Σκοτάδι γυρίστηκε σε αναλογία 1:33 που ενδείκνυται για λήψεις σε ορεινές τοποθεσίες. Στις περισσότερες σκηνές της ταινίας, η λήψη έχει γίνει με έναν ειδικό φίλτρο που αφήνει μόνο την καρδιά της εικόνας καθαρή, ενώ θολώνει και διπλασιάζει τις άκρες της. Δοκιμάζοντας τους φακούς κατά την πρώτη ημέρα των γυρισμάτων, ο διευθυντής φωτογραφίας, Αλέξις Ζαμπέ, ήταν έτοιμος να διορθώσει αυτή το παραμορφωτικό εφέ, όταν ο Ρεϊγάδας αποφάσισε ότι ήταν αυτό ακριβώς που ήθελε.


Σχετικά με την σκηνή όπου κάνει την εμφάνισή του ένας κόκκινος Διάβολος, ο Ρεϊγάδας σχολιάζει: «Δεν πιστεύω καθόλου στο κακό με την θρησκευτική έννοια, αλλά σε πράξεις που είναι είτε καταστροφικές, είτε δημιουργικές. Έτσι, ο Διάβολος στην ταινία δεν εκπροσωπεί το κακό. Μπαίνει μέσα στο σπίτι, εξερευνά γύρω του με περιέργεια, φτάνει στο δωμάτιο του παιδιού και αντί να του κάνει κακό, απλά κοιτάζονται. Το παιδί είναι έξι χρονών, η κουλτούρα έχει αρχίσει σιγά-σιγά να είναι σημαντική για εκείνο. Υπάρχει Θεός, αλλά το παιδί βλέπει το Διάβολο και δεν φοβάται καθώς αγνοεί την έννοια του κακού σε αυτή την ηλικία. Έτσι, ο Διάβολος με το κουτί των εργαλείων του επιστρέφει στο δωμάτιο των γονιών, καθώς μαζί τους μπορεί να δουλέψει μιας και για εκείνους είναι μία θρησκευτική κατασκευή.

 

Φως Μετά Το Σκοτάδι
Post Tenebras Lux / Light After Darkness

του Κάρλος Ρεϊγάδας
με τους Αδόλφο Χιμένεθ Κάστρο, Ναταλία Ασεβέντο, Γουιλεμπάλντο Τόρες, Ρουτ Ρεϊγάδας, Ελέαζαρ Ρεϊγάδας

ΣΥΝΟΨΗ

Στο Μεξικό, ο Χουάν και η νεαρή του οικογένειά εγκαταλείπουν την ζωή τους στην πόλη και εγκαθίστανται στην εξοχή. Εκεί, χαίρονται αλλά και υποφέρουν ερχόμενοι σε επαφή με έναν κόσμο που βλέπει την ζωή διαφορετικά. Αυτή η εμπειρία κάνει τον Χουάν να αναρωτηθεί αν αυτοί οι δύο κόσμοι τελικά αλληλοσυμπληρώνονται, ή αν, αντίθετα, ασυναίσθητα συγκρούονται μεταξύ τους καταστρέφοντας ο ένας τον άλλον.

 

[Έξοδος:  6/3/2014 στους κινηματογράφους] 

 

 

Μία ταινία που ακροβατεί μεταξύ ονείρων και πραγματικότητας από το "κακό παιδί" του Μεξικανικού κινηματογράφου, Κάρλος Ρεϊγάδας.

 

ΒΡΑΒΕΙΟ ΚΑΛΥΤΕΡΗΣ ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑΣ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΑΝΝΩΝ 2012

 

Το Φως Μετά το Σκοτάδι δίχασε κοινό και κριτικούς όταν παρουσιάστηκε στις Κάννες τον Μάιο του 2012. «Δέχομαι το γεγονός ότι σε ορισμένους ανθρώπους δεν αρέσει η ταινία και ότι μερικές φορές μάλιστα την απορρίπτουν με βίαιο τρόπο. Είναι απολύτως φυσιολογικό. Απλώς εγώ θα πρέπει να αισθάνομαι σιγουριά και ικανοποίηση με αυτό που κάνω και να είμαι κριτής του εαυτού μου,» έχει πει ο Ρεϊγάδας σε συνέντευξή του.


Η ταινία δεν έχει πλοκή. Σκηνές από το παρόν, το παρελθόν και το μέλλον, φαινομενικά ασύνδετες μεταξύ τους, μπλέκονται με όνειρα, αναμνήσεις και υποσυνείδητες σκέψεις δημιουργώντας έτσι μία κατακερματισμένη, συνειρμική αφήγηση. Ωστόσο, όπως εξηγεί ο Ρεϊγάδας, «η ταινία δεν είναι τόσο αφηρημένη και χαοτική όσο φαντάζει. Απλώς, το Φως Μετά το Σκοτάδι παίρνει υπόψη του τις διαφορετικές ιδέες της ύπαρξης. Ο Αϊνστάιν έχει πει ότι είμαστε μέρος της ολότητας του σύμπαντος όπου το παρόν, το παρελθόν και το μέλλον δεν είναι παρά μία ιδέα. Η σκηνή του ράγκμπι στην ταινία, για παράδειγμα, εγγράφεται σε αυτή την ιδέα της συνεχόμενης πραγματικότητας. Αν και απούσα φυσικώς, γνωρίζουμε ότι αυτή η πραγματικότητα υπάρχει.»


Πολλά από τα στοιχεία της ταινίας είναι αυτοβιογραφικά: το σπίτι και τα παιδιά της οικογένειας στην ταινία είναι το σπίτι και τα παιδιά του ίδιου του σκηνοθέτη, ενώ η σκηνή του ράγκμπι είναι γυρισμένη στο πρώην σχολείο του στην Αγγλία. Παρόλα αυτά, ο Ρεϊγάδας τονίζει ότι το Φως Μετά το Σκοτάδι δεν είναι μία αυτοβιογραφική ταινία. «Ήταν πιο απλό να κάνω την ταινία στο σπίτι μου με τα παιδιά μου προκειμένου να δώσω πραγματική υπόσταση σε αυτή την οικογένεια. Εξάλλου, η έννοια του προσωπικού, για μένα, δεν βρίσκεται στην κρεβατοκάμαρα, αλλά στον τρόπο με τον οποίο βλέπουμε τον κόσμο, στις εσωτερικές μας συγκρούσεις και σ’ αυτό το προσωπικό και πολύ πιο ιερό μέρος που είναι το γυμνό μας σώμα, για παράδειγμα. Ο Χουάν στην ταινία δεν είναι το alter ego μου. Ωστόσο, αυτά που βλέπει και κάνει αντιστοιχούν σε όσα ζω. Αυτή είναι και η μόνη αυτοβιογραφική πλευρά της ταινίας.»


Η οικογένεια του Χουάν στην ταινία εκπροσωπεί τον δυτικό πολιτισμό, ο οποίος έρχεται σε αντίθεση με την παραδοσιακή κουλτούρα του Μεξικού, την οποία εκπροσωπούν άλλοι χαρακτήρες. «Δεν θέλω να απολογηθώ για την παραδοσιακή κουλτούρα του Μεξικού, το ξέρω ότι έχει καταστραφεί. Γι’ αυτό στην ταινία μου βλέπουμε ανθρώπους να κόβουν δέντρα και που είναι ικανοί να κλέψουν το σπίτι κάποιου προσποιούμενοι ότι είναι φίλοι,» λέει ο Ρεϊγάδας.


Αν και ο Χουάν έχει τα πάντα (σπίτι, χρήματα, υγεία, μία γυναίκα που αγαπάει και παιδιά), δεν είναι ικανοποιημένος. Αν και ζει μέσα στην αφθονία, τριγυρίζει μέσα στο σκοτάδι. Ωστόσο, λίγο πριν πεθάνει, μία ακτίνα φωτός τον χτυπάει και αντιλαμβάνεται διαφορετικά τα πράγματα. Εξ ου και ο τίτλος της ταινίας.


«Για τους Διαφωτιστές,» λέει ο Ρεϊγάδας, « η ιδέα του ‘φωτός μετά το σκοτάδι’ έχει να κάνει με την λογική και την ελευθερία: πριν από αυτά, ζούσαμε μέσα στο σκοτάδι, ενώ με αυτά είμαστε πλέον στο φως. Η ταινία μου υποστηρίζει την αντίθετη πλευρά: η λογική μας βυθίζει στο σκοτάδι, στη μοναξιά και στην τυφλότητα. Μόνο όταν ο Χουάν συνδέεται με την παιδική του ηλικία, τις αισθήσεις του, τις αναμνήσεις του, πλησιάζει στο φως που έχει ανάγκη. Βλέποντάς το από μία πολιτική οπτική γωνία, η ταινία μιλά για το σκοτάδι μέσα στο οποίο ζει το σύγχρονο Μεξικό, για την διαστροφή της πρωταρχικής του κουλτούρας. Η βία στο Μεξικό οφείλεται σε μία πνευματική κρίση. Είμαστε εν αναμονή αυτού του φωτός.»


Το Φως Μετά το Σκοτάδι γυρίστηκε σε αναλογία 1:33 που ενδείκνυται για λήψεις σε ορεινές τοποθεσίες. Στις περισσότερες σκηνές της ταινίας, η λήψη έχει γίνει με έναν ειδικό φίλτρο που αφήνει μόνο την καρδιά της εικόνας καθαρή, ενώ θολώνει και διπλασιάζει τις άκρες της. Δοκιμάζοντας τους φακούς κατά την πρώτη ημέρα των γυρισμάτων, ο διευθυντής φωτογραφίας, Αλέξις Ζαμπέ, ήταν έτοιμος να διορθώσει αυτή το παραμορφωτικό εφέ, όταν ο Ρεϊγάδας αποφάσισε ότι ήταν αυτό ακριβώς που ήθελε.


Σχετικά με την σκηνή όπου κάνει την εμφάνισή του ένας κόκκινος Διάβολος, ο Ρεϊγάδας σχολιάζει: «Δεν πιστεύω καθόλου στο κακό με την θρησκευτική έννοια, αλλά σε πράξεις που είναι είτε καταστροφικές, είτε δημιουργικές. Έτσι, ο Διάβολος στην ταινία δεν εκπροσωπεί το κακό. Μπαίνει μέσα στο σπίτι, εξερευνά γύρω του με περιέργεια, φτάνει στο δωμάτιο του παιδιού και αντί να του κάνει κακό, απλά κοιτάζονται. Το παιδί είναι έξι χρονών, η κουλτούρα έχει αρχίσει σιγά-σιγά να είναι σημαντική για εκείνο. Υπάρχει Θεός, αλλά το παιδί βλέπει το Διάβολο και δεν φοβάται καθώς αγνοεί την έννοια του κακού σε αυτή την ηλικία. Έτσι, ο Διάβολος με το κουτί των εργαλείων του επιστρέφει στο δωμάτιο των γονιών, καθώς μαζί τους μπορεί να δουλέψει μιας και για εκείνους είναι μία θρησκευτική κατασκευή.

 

Συντελεστές

 

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

 

Σενάριο - Σκηνοθεσία: Κάρλος Ρεϊγάδας
Φωτογραφία: Αλέξις Ζαμπέ
Μοντάζ: Νατάλια Λόπεζ
Παραγωγοί: Κάρλος Ρεϊγάδας, Χάιμε Ρομαντία
Καλλιτεχνική διεύθυνση: Νοεμί Γκονζάλεζ
Πρωταγωνιστούν: Ρουτ Ρεϊγάδας, Ελεαζάρ Ρεϊγάδας, Αδόλφο Χιμένες, Νατάλια Ασεβέδο, Γκουιλεβάλδο Τόρρες
Διάρκεια: 114’
Χρονολογία παραγωγής: 2012

 

Φεστιβάλ Βραβεία Διακρίσεις

 

ΦΕΣΤΙΒΑΛ | ΒΡΑΒΕΙΑ | ΔΙΑΚΡΙΣΕΙΣ


Η ταινία Φως Μετά το Σκοτάδι τιμήθηκε με το Βραβείο Καλύτερης Σκηνοθεσίας στο Φεστιβάλ των Καννών το 2012.

 

Βιογραφικό

 

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΤΟΥ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ

 

Ο Κάρλος Ρεϊγάδας, γεννημένος το 1971 στο Μεξικό, ανακαλύπτει το σινεμά στην ηλικία των δεκαέξι ετών με τις ταινίες του Αντρέι Ταρκόφσκι. Ωστόσο, για λίγο καιρό βάζει στην άκρη το πάθος του για τον κινηματογράφο προκειμένου να αφοσιωθεί σε σπουδές νομικής, ενώ αργότερα ειδικεύεται στις ένοπλες διαμάχες στο Λονδίνο. Για κάποιο καιρό δουλεύει στον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών, αλλά το 1997 αποφασίζει να εγκαταλείψει την καριέρα του και να αλλάξει τρόπο ζωής.

Έτσι, πηγαίνει στο Βέλγιο για να συμμετάσχει στις εισαγωγικές εξετάσεις του INSAS, όπου παρουσιάζει ένα έργο μικρού μήκους, αλλά χωρίς επιτυχία. Ωστόσο, δεν το βάζει κάτω και γυρίζει άλλα τρία έργα μικρού μήκους, πριν ξεκινήσει να γράφει την μεγάλου μήκους ταινία Japón, το 1999. Η ταινία γυρίστηκε το καλοκαίρι του 2001 και παρουσιάστηκε στα φεστιβάλ του Ρότερνταμ και των Καννών, όπου απέσπασε ειδική μνεία για το βραβείο Caméra d’ or. Το 2005 επιστρέφει στις Κάννες με την ταινία του Batalla En El Cielo, η οποία συμμετέχει στον επίσημο διαγωνισμό, ενώ το 2007 η ταινία του Silent Light κερδίζει το βραβείο της Επιτροπής στις Κάννες. Η τελευταία του ταινία Φως Μετά το Σκοτάδι κέρδισε το βραβείο σκηνοθεσίας στο τελευταίο Φεστιβάλ των Καννών.

Φιλμογραφία (Επιλεγμένη)

Japón – 2001
Batalla En El Cielo – 2004
Silent Light – 2007
Φως Μετά το Σκοτάδι - 2012

 

Φωτογραφίες

 

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ

 

Τρέιλερ

 

TRAILER

 

 

 

Κριτικές

 

ΚΡΙΤΙΚΕΣ

Μαγευτικά όμορφο!

Film Comment


Ένα opus magnum που μας θυμίζει τις καλύτερες στιγμές του κινηματογράφου.

Time Out London


Ζωή και θάνατος, φύση και πολιτισμός, σεξ και χρήματα, άνθρωπος και κτήνος, Θεός και Διάβολος – το Φως Μετά το Σκοτάδι αγκαλιάζει ολόκληρο τον κόσμο, ακόμα κι αν δεν είναι προσφέρεται για εύκολες ερμηνείες.

New York Times


 


Από 19 Απριλίου 2018
στους κινηματογράφους

Κινηματογράφος ΑΣΤΥ