Ο κλέψας του κλέψαντος (I soliti ignoti)Υπόθεση:

Μια συμμορία μικροαπατεώνων, που περιφέρεται στα λαϊκά περίχωρα της Ρώμης, προετοιμάζεται για ένα μεγάλο κόλπο, τη ληστεία ενός ενεχυροδανειστηρίου. Είναι, όμως, τόσο γκαφατζήδες που φεύγουν με μοναδική λεία μια κατσαρόλα με μακαρονάδα…

Χαρακτηριστική γλυκόπικρη κωμωδία της μεγάλης ιταλικής κινηματογραφικής σχολής, ένα μείγμα Commedia dellΆrte και νεορεαλισμού που «γέννησε» μια ολόκληρη σειρά ταινιών, οι οποίες «γέμισαν» τις αίθουσες όλης της Ευρώπης με δεκάδες παραγωγές για περισσότερα από είκοσι χρόνια.

 

Η ΩΡΑΙΟΤΕΡΗ ΚΩΜΩΔΙΑ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΠΟΧΩΝ
ΥΠΟΨΗΦΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΟΣΚΑΡ ΞΕΝΟΓΛΩΣΣΗΣ ΤΑΙΝΙΑΣ 1959
ΣΕ ΕΠΑΝΕΚΔΟΣΗ ΜΕ ΝΕΕΣ ΨΗΦΙΑΚΕΣ ΚΟΠΙΕΣ

[Έξοδος:  8/9/2016]

 

 

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ


Το αριστούργημα του Μονιτσέλι, με μοναδικότητα σε στιλ και περιεχόμενο, ορίζεται ως το «chiaroscuro - φωτεινό/σκοτεινό - της επικής κωμωδίας» και θεωρείται απαρχή της «ιταλικής κωμωδίας», που την επόμενη δεκαετία θα επαναπρότεινε ταινίες εκπληκτικής ποιότητας και σπουδαιότητας, βγαλμένες, λες, από την «προβολή» του νεορεαλιστικού κινήματος στο χρόνο.

Κωμωδία ώριμη, με «το κωμικό» να γίνεται πολύ σοβαρό και με ικανότητα στην αποτύπωση ιστορικά δύσκολων χρόνων. Ταινία με δομή σύνθετη και με ίντριγκα αρθρωτή. Με πορτρέτα ολόπλευρα - όχι καρικατούρες - με ανθρώπινο και συναισθηματικό εκτόπισμα, κυρίως όμως, με φύση διπλή, ιλαροτραγική, πλούσια σε απολαυστικές σατιρικές αποχρώσεις, διάτρητες από τόνους απαρηγόρητα μελαγχολικούς.

Η ιδέα της ιστορίας ξεκίνησε - όπως ομολόγησε ο Μονιτσέλι - από το «στοίχημα» για μια αστυνομικό - γκανγκστερικού είδους παρωδία (ο σκηνοθέτης κάνει συγκεκριμένη αναφορά στο νουάρ «Ριφιφί» (1955) του Ζυλ Ντασσέν), μέσα από μια παράδοξη αντίστιξη. Ενώ όμως στο «Ριφιφί» η ληστεία εκτελείται με τρόπο αριστοτεχνικό, με ζηλευτή χειρουργική ακρίβεια, ο μαρξιστής Μονιτσέλι και οι συνεργάτες του δείχνουν μια ομάδα αχρείων, πεινασμένων φτωχοδιάβολων να επιχειρούν να επιβιώσουν με κλοπές και ληστείες πολύ μεγαλύτερες από το μπόι τους, με προδιαγεγραμμένη κατάληξη, ακριβώς γιατί είναι φτωχοί.

Πολυφωνική η ενορχήστρωση θεμάτων και μοτίβων, καταστάσεων και χαρακτήρων, φόντων και πρώτων πλάνων (με τη δραματουργική έννοια του όρου). Συνεπής στη διάσταση του φωτεινού / σκοτεινού, η ταινία προχωρά με την εναλλαγή δύο παράλληλων ιστοριών, μια κωμική και μια δραματική, με σημείο κορύφωσης της τελευταίας το θάνατο του Κόζιμο που, μετά από ληστεία, για να διαφύγει τη σύλληψη, κατέληξε στις ρόδες ενός τραμ...

Η ταινία κλασική, επίκαιρη όσο ποτέ, πάνω από μισό αιώνα μετά, σπαρταράει από φρεσκάδα...

(Πηγή: Τζία Γιοβάνη)

 


Κινηματογράφος ΑΣΤΥ