ΜΙΑ ΑΛΛΗΓΟΡΙΚΗ ΦΟΥΤΟΥΡΙΣΤΙΚΗ ΤΑΙΝΙΑ

ΑΠΟ ΤΟΝ ΤΟΥΡΚΟ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ

ΣΕΜΙΧ ΚΑΠΛΑΝΟΓΛΟΥ

ΠΟΥ ΛΑΤΡΕΨΑΝ ΚΟΙΝΟ ΚΑΙ ΚΡΙΤΙΚΟΙ

ΣΤΟ ΠΕΡΥΣΙΝΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΣΕΡΑΓΕΒΟ

 

Η AMA FILMS

ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΕΙ

ΤΗ ΝΕΑ ΤΑΙΝΙΑ ΕΝΟΣ ΕΚ ΤΩΝ

ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΕΡΩΝ ΤΟΥΡΚΩΝ ΣΚΗΝΟΘΕΤΩΝ

ΠΟΥ ΚΕΡΔΙΣΕ ΤΗ ΧΡΥΣΗ ΑΡΚΟΥΔΑ ΣΤΗΝ ΜΠΕΡΛΙΝΑΛΕ

ΜΕ ΤΟ ΑΞΕΧΑΣΤΟ ΜΕΛΙ

 

ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΠΡΕΜΙΕΡΑ

58o ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

 

[Έξοδος:  1/3/2018 στους κινηματογράφους] 

 

 

ΣΥΝΟΨΗ

 

Δύο άνδρες στο κοντινό, πλην απροσδιόριστο μέλλον. Τι αναζητούν ο καθηγητής γενετικής σπόρων Δρ. Έρολ Έριν και ο επιστήμονας Τζεμίλ Ακμάν, που παράτησε μια λαμπρή καριέρα και ό,τι άλλο ήξερε, σε μια απαγορευμένη ζώνη που ονομάζεται Νεκρή Γη;

 

ΜΙΑ ΑΛΛΗΓΟΡΙΚΗ ΦΟΥΤΟΥΡΙΣΤΙΚΗ ΤΑΙΝΙΑ

ΑΠΟ ΤΟΝ ΤΟΥΡΚΟ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ

ΣΕΜΙΧ ΚΑΠΛΑΝΟΓΛΟΥ

ΠΟΥ ΛΑΤΡΕΨΑΝ ΚΟΙΝΟ ΚΑΙ ΚΡΙΤΙΚΟΙ

ΣΤΟ ΠΕΡΥΣΙΝΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΣΕΡΑΓΕΒΟ

 

Η AMA FILMS

ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΕΙ

ΤΗ ΝΕΑ ΤΑΙΝΙΑ ΕΝΟΣ ΕΚ ΤΩΝ

ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΕΡΩΝ ΤΟΥΡΚΩΝ ΣΚΗΝΟΘΕΤΩΝ

ΠΟΥ ΚΕΡΔΙΣΕ ΤΗ ΧΡΥΣΗ ΑΡΚΟΥΔΑ ΣΤΗΝ ΜΠΕΡΛΙΝΑΛΕ

ΜΕ ΤΟ ΑΞΕΧΑΣΤΟ ΜΕΛΙ

 

ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΠΡΕΜΙΕΡΑ

58o ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

 

[Έξοδος:  1/3/2018 στους κινηματογράφους] 

 

 

ΣΥΝΟΨΗ

 

Δύο άνδρες στο κοντινό, πλην απροσδιόριστο μέλλον. Τι αναζητούν ο καθηγητής γενετικής σπόρων Δρ. Έρολ Έριν και ο επιστήμονας Τζεμίλ Ακμάν, που παράτησε μια λαμπρή καριέρα και ό,τι άλλο ήξερε, σε μια απαγορευμένη ζώνη που ονομάζεται Νεκρή Γη;

 

Συντελεστές

 

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

 

Σκηνοθεσία: Semih Kaplanoğlu

Σενάριο: Semih Kaplanoğlu, Leyla İpekçi

Φωτογραφία: Giles Nuttgens

Μουσική: Mustafa Biber

Μοντάζ: Semih Kaplanoğlu, Osman Bayraktaroğlu, Ayhan Ergürsel

Ηθοποιοί: Jean-Marc Barr, Ermin Bravo, Grigoriy Bobrygin

Χώρα Παραγωγής: Τουρκία, Γερμανία, Γαλλία, Σουηδία, Κατάρ

Έτος Παραγωγής: 2017

Διάρκεια: 127 λεπτά

Διανομή: ΑΜΑ Films

 

Συνέντευξη Σκηνοθέτη

 

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΟΝ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ

 

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ

 

Γυρισμένος σε δύο ηπείρους και πολλές τοποθεσίες στις Η.Π.Α., τη Γερμανία και την Τουρκία, ο Σπόρος είναι, πιθανόν, η πιο φιλόδοξη μέχρι σήμερα δουλειά σας, τουλάχιστον στο επίπεδο της παραγωγής. Ποια είναι η σπουδαιότητα καθεμιάς από τις τοποθεσίες;

Στο Σπόρο, που εκτυλίσσεται σε ένα ακαθόριστο μέλλον, έχουμε δύο βασικές τοποθεσίες. Πρώτα είναι η πόλη, η οποία διοικείται από τη Novus Vita Corporation, που βρίσκεται στο χείλος της χρεωκοπίας. Η δεύτερη είναι η περιοχή των Νεκρών Τόπων, η οποία βρίσκεται εκτός των μαγνητικών τειχών που σηματοδοτούν τα σύνορα αυτής της πόλης. Κάναμε τα εξωτερικά γυρίσματα της πόλης Novus Vita στο Ντιτρόιτ, μια εγκαταλελειμμένη βιομηχανική πόλη στο Μίσιγκαν των Η.Π.Α. Ορισμένες από τις εξωτερικές σκηνές γυρίστηκαν σε διαφορετικές πόλεις της περιοχής της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας στη Γερμανία, και άλλες σε ένα κλειστό στάδιο σύγχρονου αρχιτεκτονικού ρυθμού στην Κόνια της Τουρκίας. Οι σκηνές των Νεκρών Τόπων γυρίστηκαν στην Κεντρική Ανατολία, κυρίως γύρω από την Καππαδοκία. Ήταν σαν να δημιουργούσαμε ένα παζλ με διάφορες τοποθεσίες. Η διαδικασία αναζήτησης διήρκεσε δύο χρόνια, ώστε να βεβαιωθούμε ότι θα βρίσκαμε τα μέρη που θα ήταν συμβατά με την κλιματική και γεωγραφική υφή των υπόλοιπων, για να ρέει ανεμπόδιστα η ιστορία. Ήταν ο μόνος τρόπος να δημιουργήσουμε ένα καινούριο κόσμο, χωρίς να χρειάζεται να καταφύγουμε σε υπολογιστές και ειδικά εφέ. Το μαύρο και το άσπρο αρνητικό μας επέτρεψε να συγκαλύψουμε τα ελαττώματα, τα οποία μπορεί να είχαν προκύψει από τα διαφορετικά χρώματα και τη διαφορετική υφή.

Δυστοπικό θρίλερ επιστημονικής φαντασίας, υπαρξιακό road trip, οικολογική και πολιτική αλληγορία... Ποια από αυτές τις προσεγγίσεις περιγράφει την ταινία σας με περισσότερη ακρίβεια και γιατί;

Ο Σπόρος δεν είναι ταινία επιστημονικής φαντασίας, αν και έχει κάποια από τα γνωρίσματα αυτού του είδους. Αν πρόκειται να τον ορίσουμε με κάποιο τρόπο, θα μπορούσαμε να τον αποκαλέσουμε μια ιστορία δρόμου κάποιου που ταξιδεύει μέσα στον εαυτό του αναζητώντας όσα ψάχνει έξω.

Ο Σπόρος είναι γυρισμένος σε εντυπωσιακό μαυρόασπρο φιλμ. Γιατί;

Επίτρεψέ μου να αναπτύξω την απάντησή μου στην πρώτη ερώτηση. Μετά τα ταξίδια σε αναζήτηση τοποθεσιών, όταν εξέθεσα τις τις τοποθεσίες που είχα αποφασίσει να περιλάβω στην ταινία, συνειδητοποίησα ότι ο μόνος τρόπος να τις συνδέσω απρόσκοπτα ήταν να τις σκηνοθετήσω σε άσπρο και μαύρο, το οποίο προσδίδει εκείνη τη μοναδική υφή, ως αποτέλεσμα του λευκού και του μη εκτεθειμένου φιλμ. Από την άλλη, υπάρχουν διττές, αντιπαρατιθέμενες καταστάσεις στην ταινία, για παράδειγμα η πόλη και οι νεκροί τόποι, οι δύο αντίθετοι χαρακτήρες του Έρολ και Τζεμίλ. Τα βασικά χρώματα, άσπρο και μαύρο με γκρι τόνους, μας βοήθησαν να αποτυπώσουμε τη φόρμα και το περιεχόμενο όμορφα.

Ο Ζαν-Μαρκ Μπαρ και ο Ερμίν Μπράβο, δύο πραγματικά ταλαντούχοι και έμπειροι ηθοποιοί,  επιδεικνύουν μια αξιοθαύμαστη «χημεία», παρά τις διαφορές ανάμεσα στους χαρακτήρες που ενσαρκώνουν. Πώς ήταν να τους σκηνοθετείτε;

Όλοι οι ηθοποιοί, και ιδιαιτέρως ο Ζαν-Μαρκ Μπαρ, δούλεψαν με εξαιρετικό ζήλο και ενθουσιασμό. Ο Ζαν-Μαρκ Μπαρ μετέτρεψε τα μειονεκτήματα του να εργάζεσαι υπό πολύ δύσκολες κλιματικές και γεωγραφικές συνθήκες σε πλεονέκτημα για την αυθεντικότητα του χαρακτήρα του. Πρόκειται για μια σπουδαία ικανότητα. Νομίζω ότι είναι ένας από τους σημαντικότερους ηθοποιούς της εποχής μας.

Η δουλειά σας φέρει στο σύνολό της τη «σφραγίδα» του κινηματογράφου του δημιουργού και το τελευταίο σας εγχείρημα δεν αποτελεί εξαίρεση, θυμίζοντας συχνά τον Ταρκόφσκι, μεταξύ άλλων. Θεωρείτε τον εαυτό σας εκπρόσωπο αυτού του είδους του σινεμά; Και, αν ναι, πώς ορίζετε και πώς αξιολογείτε την κοινωνική λειτουργία και τον αντίκτυπό του στις μέρες μας;

Σήμερα, ίσα που θυμόμαστε ότι ο κινηματογράφος είναι ένας κλάδος της τέχνης, ο οποίος διατηρεί ορισμένες ηθικές και αισθητικές αρχές. Το ερώτημα είναι: Θα κάνουμε ταινίες που θα αποτελούν μέρος του τρελού καταναλωτισμού, της βίας, της πορνογραφίας και της παγκόσμιας χυδαιότητας, ή ταινίες που θα λένε κάτι για την αληθινή και θεμελιώδη φύση των ανθρώπινων όντων; Υπάρχει μια αόρατη γραμμή, η οποία εκτείνεται από τον Ντράγιερ, στον Σατιαζίτ Ρέι, τον Μπρεσόν, τον Όζου, τον Μπέργκμαν- από τον Μπουνιουέλ, στον Ταρκόφσκι, τον Αγγελόπουλο. Για μένα, το να κάνω σινεμά σημαίνει να ξεπληρώνω το χρέος που έχω απέναντι σ’ αυτούς τους δασκάλους... Ελπίζω πως η αναζήτηση του ανθρώπου για τον εαυτό του με τη θλίψη, τον πόνο και την ομορφιά σ’ αυτό το νησί του «χρόνου», το οποίο έχει δοθεί από το σινεμά, δε θα τελειώσει ποτέ.

Μιλώντας για την Τουρκία, σε ποιο βαθμό σας επηρεάζει σε προσωπικό και καλλιτεχνικό επίπεδο το τρέχον καταπιεστικό πολιτικό και κοινωνικό κλίμα;

Στις 15 Ιουλίου του 2016 η Τουρκία έγινε μάρτυρας μιας απόπειρας πραξικοπήματος εναντίον της εκλεγμένης κυβέρνησης, της Βουλής και του Προέδρου. Η τουρκική Βουλή βομβαρδίστηκε από πολεμικά αεροπλάνα F16, ενώ στρατιωτικά τανκ άνοιξαν πυρ εναντίον πολιτών. Εκτός από τους χιλιάδες τραυματισμένους, 250 άνθρωποι πέθαναν. Χάρη στον τεράστιο ζήλο του λαού μας, το πραξικόπημα ματαιώθηκε. Όπως η Τουρκία, και η Ελλάδα έχει, επίσης, υπάρξει μάρτυρας πολλών πραξικοπημάτων και σπαρακτικού πόνου στο παρελθόν. Δε θα έπρεπε, λοιπόν, να επιδεικνύει ανοχή απέναντι στους πραξικοπηματίες συνωμότες, οι οποίοι έχυσαν αίμα στη χώρα μας. Η απόπειρα πραξικοπήματος ασφαλώς διατάραξε την ισορροπία της Τουρκίας. Διαμόρφωσε μια ασυνήθιστη ατζέντα. Από τη μία πλευρά, υπάρχουν 3.5 εκατομμύρια Σύροι πρόσφυγες, από την άλλη βομβιστικές επιθέσεις, μερικές από τις οποίες πραγματοποιήθηκαν από τρομοκράτες σε συνεργασία με πραξικοπηματίες συνωμότες, που ακρωτηρίασαν και σκότωσαν χιλιάδες πολίτες... Η χώρα μου διανύει δύσκολη περίοδο. Δεν έχω καμία αμφιβολία, ωστόσο, ότι η δημοκρατία θα κερδίσει στο τέλος...

Το τέλος του φιλμ αποπνέει μια αίσθηση ήρεμης κάθαρσης και ελπίδας. Αισθάνεστε εξίσου αισιόδοξος για το μέλλον της ανθρωπότητας;

Ποτέ δεν έχω υπάρξει απαισιόδοξος άνθρωπος. 

Ποια είναι η σχέση με το ελληνικό σινεμά, το κοινό και τη γενικότερη πολιτιστική, πολιτική και κοινωνική πραγματικότητα της Ελλάδας;

Έκανα τη δεύτερη ταινία μου Έκπτωτος άγγελος και την επόμενη, Αυγό, με την Ελληνίδα συμπαραγωγό μου Λιλέτ Μπόταση της Inkas Film. Έχω πολύ τρυφερές αναμνήσεις από εκείνες τις μέρες που δουλέψαμε μαζί. Κάθε χώρα έχει μια αύρα, μια χημεία, μια κουλτούρα ξεχωριστή για την ίδια. Η παγκοσμιοποίηση ακρωτηριάζει τις κουλτούρες μας, ενώ προσπαθεί να διαγράψει την πολύχρωμη πoικιλομορφία μας. Εκτός από μερικές ταινίες, το νέο ελληνικό σινεμά απέχει από το να αντανακλά το βαθύ πολιτισμό, από τον οποίο προέρχεται. Είναι ένα κοινό πρόβλημα με το βαλκανικό σινεμά, επίσης. Τον προηγούμενο μήνα, σε μια συζήτηση που είχα με Ρουμάνους κινηματογραφιστές παραπονέθηκαν ότι οι κυρίαρχες κουλτούρες αφαιρούν τα μοναδικά χαρακτηριστικά των τοπικών πολιτισμών. Έχουν δίκιο που παραπονιούνται. Έχει γίνει δύσκολο για κινηματογραφιστές από χώρες της ευρωπαϊκής περιφέρειας να διατηρούν την ταυτότητα, τα σενάρια και τις αυθεντικές ιστορίες τους απέναντι στους «σεναριογιατρούς» και τους γραφειοκράτες των διάφορων χρηματοδοτικών φορέων. Ποιος άλλος θα ήταν ο λόγος για ομοιόμορφες ταινίες από νεαρούς σκηνοθέτες; Υπάρχει ένα υποβόσκον πρόβλημα, αν ένας Γεωργιανός κι ένας Αλβανός σκηνοθέτης κάνουν σχεδόν τις ίδιες ταινίες. Πρέπει να επιμείνουμε να λέμε τις αυθεντικές, μοναδικές ιστορίες μας και να αντιστεκόμαστε στο mainstream. Διαφορετικά, φοβάμαι ότι οι φωνές μας, το πνεύμα και οι όροι της ύπαρξης θα εξαφανιστούν.


ΠΗΓΗ: ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΟΝΤΟΣ, yanniskontos.blogspot.gr

 

Βιογραφικό

 

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΤΟΥ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ

 

Ο Σεμίχ Καπλάνογλου γεννήθηκε το 1963 στην Τουρκία. Είναι ένας από τους σημαντικότερους σεναριογράφους, σκηνοθέτες και παραγωγούς του σύγχρονου τουρκικού κινηματογράφου.

Ο Καπλάνογλου κέρδισε διεθνή αναγνώριση με την τρίτη μεγάλου μήκους ταινία του Egg (2007), η οποία έκανε πρεμιέρα στο Δεκαπενθήμερο των Σκηνοθετών. Το 2008, η ταινία του Milk έκανε πρεμιέρα στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας και κέρδισε διεθνή βραβεία, όπως το Βραβείο FIPRESCI στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Κωνσταντινούπολης.

Το Honey (2010), που αποτελεί το τελευταίο μέρος της τριλογίας «Γιουσούφ», κέρδισε τη Χρυσή Άρκτο στην Μπερλινάλε του ίδιου έτους. Ως παραγωγός συνέβαλε πρόσφατα στη δημιουργία της ταινίας Τα παιδιά του Σαράγεβο της Άιντα Μπέγκιτς, η οποία απέσπασε ειδική μνεία στο τμήμα «Ένα κάποιο βλέμμα» του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Καννών (2012). Το Grain είναι η έκτη μεγάλου μήκους ταινία του.

 

Φωτογραφίες

 

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ

 

Τρέιλερ

 

TRAILER

 

 

 

Κριτικές

 

ΚΡΙΤΙΚΕΣ

 

Ένα όμορφο ταξίδι που θυμίζει Ταρκόφσκι.

The Hollywood Reporter



Θεαματική.

Screendaily


Μια ξεχωριστή δυστοπική ταινία.

Cineuropa

 

 


Από 19 Απριλίου 2018
στους κινηματογράφους

Κινηματογράφος ΑΣΤΥ