Τι βλέπουμε όταν κοιτάμε τον ουρανό; (Ras vkhedavt, rodesac cas vukurebt? / What Do We See When We Look At The Sky?) (2021)

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Σενάριο / Σκηνοθεσία: Αλεξάντρ Κομπερίτζε

Διεύθυνση φωτογραφίας: Φαράζ Φεσαρακί

Πρωταγωνιστούν: Γκιόργκι Μποκοροσβίλι, Βάκτανγκ Παντσουλίτζε, Άνι Καρσελάτζε, Γκιόργκι Αμπρολάτζε, Ολίκο Μπαρμπακάτζε

Χώρες παραγωγής: Γερμανία, Γεωργία

Γλώσσα: Γεωργιανά 

Έτος παραγωγής: 2021

Διάρκεια: 150' 

Είδος: Δράμα

Διανομή: Amafilms (Ελλάδα), Piffl Medien, The Match Factory, IFC Films, Sundance Selects

Εταιρείες Παραγωγής: Deutsche Film- und Fernsehakademie Berlin (DFFB), New Matter Films, Rundfunk Berlin-Brandenburg (RBB), Sakdoc film

AKA: What Do We See When We Look At The Sky?

Ένα υπέροχο σύγχρονο παραμύθι για τη δύναμη της αγάπης, τις μυστηριώδεις δυνάμεις που κατευθύνουν τις ζωές μας και την ομορφιά που κρύβεται στην καθημερινότητα, από τον Γεωργιανό σκηνοθέτη Αλεξάντρ Κομπερίτζε.

Η ταινία έλαβε ενθουσιώδεις κριτικές στον διεθνή Τύπο και απέσπασε το βραβείο FIPRESCI της Διεθνούς Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου στο Φεστιβάλ Βερολίνου 2021, ενώ ήταν υποψήφια και για τη Χρυσή Άρκτο Καλύτερης Ταινίας. Επίσης, έλαβε ειδική μνεία για «την αυθεντική και ουμανιστική της προσέγγιση» στο 62^ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης.

ΠΕΡΙΛΗΨΗ

Μια τυχαία συνάντηση στον δρόμο είναι αρκετή ώστε η Λίζα και ο Γκιόργκι να ερωτευτούν με την πρώτη ματιά. Όμως, μια κατάρα πέφτει πάνω τους. Θα συναντηθούν ξανά;

ΒΡΑΒΕΙΑ - ΔΙΑΚΡΙΣΕΙΣ

Φεστιβάλ Βερολίνου 2021:

• ΒΡΑΒΕΙΟ FIPRESCI ΤΗΣ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΕΝΩΣΗΣ ΚΡΙΤΙΚΩΝ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ
• ΥΠΟΨΗΦΙΑ ΓΙΑ ΧΡΥΣΗ ΑΡΚΤΟ ΚΑΛΥΤΕΡΗΣ ΤΑΙΝΙΑΣ

ΕΙΔΙΚΗ ΜΝΕΙΑ Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης 2021

ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΤΟΥ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ

Είναι περίεργο να γράφω για την ταινία μου. Είναι περίεργο γιατί είναι τόσο πολλά εκείνα που θέλω να γράψω. Θα μπορούσα να γράψω για τον λόγο που η ταινία μας ξεκινά με μια εικόνα παιδιών που φεύγουν από το σχολείο. Θα μπορούσα να μιλήσω για το γεγονός ότι εκ των υστέρων μετάνιωσα που δεν ξεκίνησα την ταινία έτσι όπως ήταν γραμμένη στο σενάριο – με την εικόνα ενός σκαλοπατιού. Θα μπορούσα να μιλήσω για τον λόγο που γυρίσαμε την ταινία εν μέρει σε φιλμ 16mm και εν μέρει ψηφιακά, ή γιατί τα παιδιά παραγγέλνουν 11 χωνάκια παγωτό αντί για 12, όπως κάνει ο Μπόντο Ντολαμπερίτζε στην ταινία στην οποία παραπέμπει η συγκεκριμένη σκηνή.

Θα μπορούσα να γράφω ασταμάτητα για τους ηθοποιούς μου, για τον Γκιόργκι Μποκοροσβίλι, μαζί με τον οποίο μεγάλωσα και ο οποίος έρχεται πάντα πρώτος στο μυαλό μου όποτε σκέφτομαι το καστ· για την Άνι Καρσελάτζε που γεννήθηκε για να είναι μπροστά στην κάμερα· για την Ολίκο Μπαρμπακάτζε που δεν έχει πολύ χρόνο επί της οθόνης, αλλά κάθε δευτερόλεπτο που εμφανίζεται με κάνει χαρούμενο που γύρισα αυτή την ταινία· για τον Γκιόργκι Αμπρολάτζε που μετά τα γυρίσματά του έφυγε και κατέκτησε τον τίτλο του κορυφαίου Ευρωπαίου πρωταθλητή στη χειροπάλη· για τον Βάκτανγκ Παντσουλίτζε που είναι σταρ του γεωργιανού σινεμά από τη δεκαετία του ’70 κι είχα τη χαρά να δουλέψω μαζί του.

Θα μπορούσα να γράψω περισσότερα για τον λόγο που έδωσα στους γονείς μου τους ρόλους του οπερατέρ και του σκηνοθέτη στην ταινία. Θα μπορούσα να εξηγήσω τις ομοιότητες ανάμεσα στο ποδόσφαιρο και το σινεμά, δύο παιχνίδια που αγαπώ να παίζω. Θα μπορούσα να γράψω για τη χειρονομία που κάνει ο Μέσι κάθε φορά που σκοράρει, τι σημαίνει για μένα και τι επίδραση είχε αυτή η χειρονομία στην ταινία. Θα μπορούσα να σας πω ότι πέρασα υπέροχα δουλεύοντας πάνω στη μουσική της ταινίας μαζί με τον αδελφό μου Γκιόργκι, και για το πώς αυτή η μουσική άλλαξε την ταινία. Θα μπορούσα να θυμηθώ τον χρόνο που πέρασα μαζί με την παραγωγό μας Μάριαμ Σατμπερασβίλι και τον διευθυντή φωτογραφίας Φαράζ Φεσαρακί στο Κουτάισι, και πώς στο τέλος ήθελα να γράψω για το Κουτάισι, αλλά, όπως έγραψε κι ένας συγγραφέας, ποιος είμαι εγώ για να γράψω για το Κουτάισι;

Ειλικρινά, ήθελα να γράψω για όλα αυτά κι ακόμα περισσότερα. Κάποια στιγμή, όμως, συνειδητοποίησα ότι αν όντως το έκανα αυτό, το τελικό κείμενο θα είχε τουλάχιστον την ίδια έκταση με το σενάριο. Πώς θα έπρεπε να επιλέξω τι να συμπεριλάβω και τι να παραλείψω, δίνοντας έτσι περισσότερη σημασία σε κάποια πράγματα και λιγότερη σε άλλα, το οποίο είναι το τελευταίο που θέλω να κάνω; Πιστεύω ότι αν αυτή η ταινία βγάζει νόημα είναι επειδή μιλά για όλα τα παραπάνω κι ακόμα περισσότερα μαζί, κι όχι ξεχωριστά. Αλλά καθώς έπρεπε να γράψω κάτι, έγραψα ένα μικρό ποίημα. Το παρακάτω:

Εγώ κι εσύ

Όταν ανοίγω τα μάτια μου, βλέπω εσένα.

Όταν κλείνω τα μάτια μου, βλέπω εσένα.

Κάποιος μπορεί να πει ότι είμαι τυφλός, αλλά δεν είμαι.

Βλέπω εσένα, βλέπω εσένα, βλέπω εσένα... 

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΟΝ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ ΑΛΕΞΑΝΤΡ ΚΟΜΠΕΡΙΤΖΕ

Η ταινία σας «στήνει» μια ιστορία αγάπης και στη συνέχεια μας κρατά σε αγωνία για το αν θα όντως θα γίνει πραγματικότητα. Πώς σας ήρθε η ιδέα της κατάρας και των χαμένων επαφών;

Όταν ήμουν παιδί, έπρεπε να φοράω μια πέτρα γαγάτη, συνήθως στο χέρι μου, για να με προστατεύει από το κακό μάτι. Σήμερα, σχεδόν κανείς πια δεν το κάνει αυτό – αλλά θα ήθελα να ξέρω τον λόγο. Δεν υπάρχει πια το κακό μάτι ή απλά κανείς δεν πιστεύει πια σε αυτό; Φυσικά, η ταινία μου δεν είναι μόνο για το κακό μάτι, αλλά γενικότερα για τις δυνάμεις – καλές και κακές – οι οποίες έχουν φαινομενικά κλειδωθεί έξω από τον υλιστικό μας κόσμο, αλλά κάπου κάπου φανερώνονται ακόμα. Με ενδιαφέρει ο σεβασμός για το ανεξήγητο και τη θέση που τα φαινόμενα αυτά έχουν στην καθημερινότητά μας. Η έλξη μεταξύ δύο ανθρώπων είναι ένα τέτοιο ανεξήγητο φαινόμενο. Πώς δημιουργήθηκε αυτή η κλωστή που δένει δύο ανθρώπους μαζί και γιατί είναι τόσο επώδυνο όταν αυτή η κλωστή σπάει; Κανείς δεν ξέρει στην πραγματικότητα. Για εμένα, η μεταμόρφωση στην ταινία δεν είναι τόσο ούτε αλληγορία ούτε μεταφορά, αλλά κάτι που συμβαίνει μπροστά στα μάτια μας – οτιδήποτε άλλο είναι θέμα ερμηνείας.

Τα παιδιά, οι σκύλοι και το ποδόσφαιρο παίζουν σημαντικό ρόλο στην ταινία. Μπορείτε να μας εξηγήσετε πώς αποφασίσατε να εισάγετε αυτά τα στοιχεία στην ιστορία;

Με έναν τρόπο, το Κουτάισι είναι μια πόλη που ανήκει στα παιδιά της, ή τουλάχιστον υπάρχουν κάποιες ώρες μέσα στην ημέρα που έχει κανείς αυτή την αίσθηση. Είναι λίγο σαν τη σεκάνς στο Αγαπημένο μου ημερολόγιο του Νάνι Μορέτι, όπου τα παιδιά έχουν καταλάβει την πόλη. Από τη στιγμή που μας ενέπνεαν όσα η πόλη είχε να προσφέρει, έγινε γρήγορα ξεκάθαρο ότι τα παιδιά θα έπαιζαν σημαντικό ρόλο – και, τέλος πάντων, υπάρχει κάτι πιο όμορφο από το να κινηματογραφείς παιδιά; Ίσως οι σκύλοι! Στη σκοτεινή εποχή που ζούμε, η υποδειγματική ύπαρξη των σκύλων, με την αφοσίωση τους, την τιμή και την αξιοπρέπειά τους, είναι αληθινή παρηγοριά για μένα κάθε φορά που οι δρόμοι μας συναντιόνται. Και στις ταινίες μου, προσπαθώ πάντα να τους δίνω λίγο χώρο, σε ένδειξη ευγνωμοσύνης. Υπάρχουν λίγα πράγματα που μου δίνουν χαρά κι ένα από αυτά είναι σίγουρα το ποδόσφαιρο. Όταν ψάχναμε τοποθεσίες για τα γυρίσματα, πήγαμε σε ένα αληθινό στάδιο και βγήκαμε στο γήπεδο μέσα από μια στοά, όπως οι παίκτες. Κι εκείνη τη στιγμή κατάλαβα ότι αυτό ήταν το μεγαλύτερό μου όνειρο: να τρέξω στο γήπεδο φορώντας μια εντυπωσιακή φανέλα, να σταθώ στη σειρά μαζί με την υπόλοιπη ομάδα, λάμποντας από περηφάνια, και να ακούσω τη μουσική του Champions League ή τον εθνικό ύμνο, ενώ ετοιμάζομαι για τον μεγάλο αγώνα. Δεν θα συμβεί ποτέ, το ξέρω, αλλά στις ταινίες μπορώ να έρθω λίγο πιο κοντά σε αυτό το όνειρο...

Τόσο ο τίτλος, όσο και η ιδέα της ταινίας παραπέμπουν σε μια αίσθηση μαγικού ρεαλισμού, στο υπερφυσικό που επηρεάζει την καθημερινή ζωή, χωρίς κανείς να εκπλήσσεται. Θα λέγατε ότι αυτό είναι τυπικό του γεωργιανού τρόπου; Γιατί κάνατε αυτή τη στιλιστική επιλογή;

Υπάρχουν δύο πιθανότητες: είτε οι χαρακτήρες στην ταινία όντως αναρωτιούνται τι συμβαίνει, αλλά δεν τους βλέπουμε ποτέ να το κάνουν, είτε αναρωτιούνται και δεν το παραδέχονται. Από τη μια μεριά, είναι σημαντικό για μένα να αφήνω τους ανθρώπους μόνους τους σε κρίσιμες, ιδιωτικές στιγμές. Υπάρχουν πράγματα που πρέπει κάποιος να κάνει και να βιώσει μόνος του - το ίδιο ισχύει και για τους φανταστικούς χαρακτήρες. Από την άλλη μεριά, το εύρος των ανθρώπινων συναισθηματικών αντιδράσεων είναι εντελώς υπερεκτιμημένο και οι αντιδράσεις που βλέπουμε στις ταινίες δεν έχουν καμία σχέση με την πραγματικότητα. Δεν πιστεύω απαραίτητα ότι οι αντιδράσεις πρέπει να είναι ρεαλιστικές, αλλά προτιμώ να μην ακολουθούν τα καλούπια που έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε στις ταινίες.

Μιλήστε μας για τη μουσική – προσδίδει έναν γοητευτικό και διασκεδαστικό τόνο στην ταινία. Τι σας παρακίνησε να κάνετε τη συγκεκριμένη επιλογή; Και γιατί υπάρχει αυτή η τεράστια γκάμα, από τα κύρια μουσικά θέματα με το συνθεσάιζερ, στα παραδοσιακά γεωργιανά χορωδιακά τραγούδια και τη Τζάννα Νανίνι;

Συχνά νοσταλγώ τις βωβές ταινίες. Ο ομιλών κινηματογράφος «κατάπιε» τον βωβό, λες και το ένα είδος θα ενοχλούσε το άλλο ή λες και ήταν αδύνατο να υπάρχουν παράλληλα. Πολλές φορές προσπαθώ να δημιουργήσω ένα είδος βωβής ταινίας, όχι κυριολεκτικά, αλλά στην ουσία της. Η μουσική πάντα συνόδευε τις βωβές ταινίες και γι’ αυτό προσπαθώ να μένω πιστός στο είδος. Η μουσική για την ταινία γράφτηκε από τον αδελφό μου, τον Γκιόργκι Κομπερίτζε. Εκείνος έφερε την ποικιλία. Ήταν μια μακρά συνεργασία κι εμπνευστήκαμε από διάφορες πηγές, από το Τομ & Τζέρι, όπου η μουσική πηγάζει από τις κινήσεις των πρωταγωνιστών, μέχρι τα μεγάλα σάουντρακ, όπου η μουσική είναι τεράστια, όπως μια όπερα. Ο Γκιόργκι συνέθεσε πολλές διαφορετικές μελωδίες, οι οποίες συχνά δεν ήταν αυτό που θέλαμε. Αυτό είναι σημαντικό γιατί πάντα χρειάζεσαι ένα αντιστάθμισμα. Το Notti magiche της Νανίνι ήταν το επίσημο τραγούδι του Παγκόσμιου Κυπέλλου του 1990 στην Ιταλία. Ήμουν μόνο έξι χρονών τότε, αλλά το τραγούδι αυτό έχει χαραχτεί στη μνήμη μου ως ένας ύμνος στο πάθος.

Η παραγωγή ταινιών παίζει πολύ σημαντικό ρόλο στην ιστορία του Τι βλέπουμε όταν κοιτάμε τον ουρανό;... Παρουσιάζεται ως μια μακρά κι επίπονη διαδικασία, μερικές φορές η ταινία δεν είναι καλή, όμως όταν είναι, αποκαλύπτει αλήθειες που οι άνθρωποι δεν έβλεπαν πριν. Τι πιστεύετε για τη σχέση μιας ταινίας με τη βιωμένη πραγματικότητα, αλλά και για τον ρόλο που μια ταινία παίζει στη ζωή των θεατών;

Πριν μερικά χρόνια, ήμουν στη Φιλανδία για μερικές μέρες την περίοδο της Πρωτοχρονιάς. Είχα αυτό το περίεργο συναίσθημα ότι δεν ήμουν σίγουρος αν τα πράγματα ήταν έτσι όπως τα έβλεπα κι ο Άκι Καουρισμάκι απλά τα δείχνει έτσι όπως είναι, ή αν ήταν έτσι επειδή ο Άκι Καουρισμάκι τα είχε δείξει με αυτόν τον τρόπο. Ο κινηματογράφος έχει μια τεράστια δύναμη να επηρεάζει τον τρόπο με τον οποίο βλέπουμε τα πράγματα και να δημιουργεί μοτίβα συμπεριφοράς που γίνονται μέρος του καθημερινού μας ρεπερτορίου. Για να δώσω ένα παράδειγμα, είμαι πεπεισμένος ότι ο τρόπος με τον οποίο φιλάμε σήμερα έχει προκύψει μέσα από τις ταινίες. Είμαι σίγουρος ότι θα μπορούσε να γίνει μια ενδιαφέρουσα εμπειρική μελέτη πάνω σε αυτό. Και δεν είναι συναρπαστικό να ξέρουμε ποιος είναι υπεύθυνος για τις πιο όμορφες στιγμές της ζωής μας;

ΑΛΕΞΑΝΤΡ ΚΟΜΠΕΡΙΤΖΕ – ΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ

Τελειώνοντας τις σπουδές του στη μικροοικονομία και την κινηματογραφική παραγωγή στην Τιφλίδα, ο Αλεξάντρ Κομπερίτζε μετακόμισε στο Βερολίνο για να σπουδάσει σκηνοθεσία στη Γερμανική Ακαδημία Κινηματογράφου και Τηλεόρασης (DFFB). Κατά τη διάρκεια των σπουδών του, σκηνοθέτησε πολυάριθμές επιτυχημένες ταινίες μικρού μήκους, με πρώτη την Colophon (2015), η οποία επαινέθηκε από τους κριτές στο Διεθνές Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους του Ομπερχάουζεν. Η πρώτη του ταινία μεγάλου μήκους Let the Summer Never Come Again (2017) κέρδισε διάφορα βραβεία σε πολλά φεστιβάλ ανά τον κόσμο, συμπεριλαμβανομένου του Μεγάλου Βραβείου στο Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ της Μασσαλίας.

Φιλμογραφία

Τι βλέπουμε όταν κοιτάμε τον ουρανό; (2021), Linger on Some Pale Blue Dot (2018), Let the Summer Never Come Again (2017), The Perfect Spectator (2017), Colophon (2015), Looking Back Is Grace (2017)

ΓΚΙΟΡΓΚΙ ΜΠΟΚΟΡΟΣΒΙΛΙ

Ο Γκιόργκι Μποκοροσβίλι γεννήθηκε το 1985. Σπούδασε υποκριτική στο Κρατικό Πανεπιστήμιο για το Θέατρο και τον Κινηματογράφο της Τιφλίδας. Ο Γκιόργκι είναι γνωστός ηθοποιός που εργάζεται τόσο στον κινηματογράφο, όσο και στο θέατρο. Το 2018, εμφανίστηκε στην ταινία Horizon (σκην.: Τινατίν Κατζρισβίλι), η οποία προβλήθηκε στη Berlinare στο τμήμα Panorama. Έχει δουλέψει με τον Αλεξάντρ Κομπερίτζε στις ταινίες Germany at War και Let the Summer Never Come Again, η οποία προβλήθηκε με επιτυχία διεθνώς σε διάφορα φεστιβάλ, κερδίζοντας πολλά βραβεία. Το Τι βλέπουμε όταν κοιτάμε τον ουρανό; είναι η τρίτη του συνεργασία με τον Κομπερίτζε, στην οποία έχει έναν από τους πρωταγωνιστικούς ρόλους.

ΒΑΚΤΑΝΓΚ ΠΑΝΤΣΟΥΛΙΤΖΕ

Ο Βάκτανγκ Παντσουλίτζε γεννήθηκε το 1956. Ξεκίνησε την καριέρα του ως ερασιτέχνης ηθοποιός στα 19 του. Έχει παίξει σε περίπου 15 ταινίες κι έχει δημιουργήσει μερικούς αξέχαστους χαρακτήρες, μεταξύ των οποίων ο ρόλος του στη διάσημη γεωργιανή κωμωδία Everyone Wants Love (1980), σε σκηνοθεσία Γκιόργκι Σενγκελάια.

Ο ρόλος του στην ταινία Τι βλέπουμε όταν κοιτάμε τον ουρανό; σηματοδοτεί την επιστροφή του στον κινηματογράφο, μετά από σχεδόν 30 χρόνια.

ΑΝΙ ΚΑΡΣΕΛΑΤΖΕ

Η Άνι Καρσελάτζε γεννήθηκε στο Κουτάισι της Γεωργίας. Είναι λάτρης του κινηματογράφου, με τολμηρές συμμετοχές σε πειραματικά βίντεο και κινούμενες εικόνες. Το Τι βλέπουμε όταν κοιτάμε τον ουρανό; είναι η πρώτη της ταινία.

ΓΚΙΟΡΓΚΙ ΑΜΠΡΟΛΑΤΖΕ

Ο Γκιόργκι Αμπρολάτζε είναι Γεωργιανός αθλητής της χειροπάλης. Έχει κερδίσει πολλά χρυσά κι ασημένια μετάλλια σε παγκόσμια κι ευρωπαϊκά πρωταθλήματα. Το Τι βλέπουμε όταν κοιτάμε τον ουρανό; είναι η πρώτη του ταινία.

ΟΛΙΚΟ ΜΠΑΡΜΠΑΚΑΤΖΕ

Η Ολίκο Μπαρμπακάτζε γεννήθηκε το 2001. Το ενδιαφέρον της για την υποκριτική ξεκίνησε από πολύ μικρή ηλικία. Έχει παρακολουθήσει μαθήματα χορού και θεάτρου, κι έχει συμμετέχει σε σχολικές παραστάσεις. Αυτή τη στιγμή, σπουδάζει στο Πανεπιστήμιο της Μαύρης Θάλασσας στην Τιφλίδα της Γεωργίας. Το Τι βλέπουμε όταν κοιτάμε τον ουρανό; είναι η πρώτη της ταινία.

NEW MATTER FILMS

Η New Matter Films είναι μια γερμανική εταιρεία παραγωγής που ιδρύθηκε το 2020 από τη Λουίζ Χάουσιλντ και τη Μάριαμ Σατμπερασβίλι, με έδρα τη Λειψία και το Βερολίνο. Σε στενή συνεργασία με συγγραφείς και σκηνοθέτες, η New Matter Films αναπτύσσει γερμανικές και διεθνείς ταινίες μυθοπλασίας κι επιλεγμένα ντοκιμαντέρ. Προσεγγίζοντας τις ταινίες πάντα με υψηλά καλλιτεχνικά κριτήρια, η New Matter Films επιδιώκει τόσο να κεντρίσει το ενδιαφέρον του κοινού, όσο και να προκαλέσει τα όριά του.

Φιλμογραφία

Τι βλέπουμε όταν κοιτάμε τον ουρανό; (2021)

ΜΑΡΙΑΜ ΣΑΤΜΠΕΡΑΣΒΙΛΙ – Παραγωγός

Η Μάριαμ Σατμπερασβίλι μεγάλωσε στη Γεωργία και τη Γερμανία. Εργάστηκε σε διαφορετικά πόστα της κινηματογραφικής βιομηχανίας, πριν ξεκινήσει τις σπουδές της στη Γερμανική Ακαδημία Κινηματογράφου και Τηλεόρασης του Βερολίνου. Μετά τις δουλειές της ως junior producer στην ταινία O Beautiful Night (2019) του Σάβερ Μπομ και ως παραγωγός σε επιτυχημένες ταινίες μικρού μήκους, όπως το Change της Ανίκα Πίνσκε, ήρθε η πρώτη της ταινία μεγάλου μήκους, η γερμανο-γεωργιανή συμπαραγωγή Τι βλέπουμε όταν κοιτάμε τον ουρανό; του Αλεξάντρ Κομπερίτζε.

ΛΟΥΙΖ ΧΑΟΥΣΙΛΝΤ – Παραγωγός

Η Λουίζ Χάουσιλντ γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Λειψία της Γερμανίας. Εργάζεται στην κινηματογραφική βιομηχανία από το 2015 και ξεκίνησε να σπουδάζει κινηματογραφική παραγωγή στη Γερμανική Ακαδημία Κινηματογράφου και Τηλεόρασης του Βερολίνου. Έχει κάνει την παραγωγή σε πολλές επιτυχημένες ταινίες μικρού μήκους, όπως το Everything Alright που προτάθηκε για το Γερμανικό Βραβείο Καλύτερης Ταινίας Μικρού Μήκους. Το 2019, ήταν παραγωγός στην πρώτη της ταινία μεγάλου μήκους Everyone Is Talking About the Weather, σε σκηνοθεσία της Ανίκα Πίνσκε (Βραβείο Καλύτερης Ταινίας Μικρού Μήκους), η οποία βρίσκεται σε στάδιο post-production. Το 2020, ίδρυσε, μαζί με την Μάριαμ Σατμπερασβίλι, την εταιρεία παραγωγής New Matter Films, στη Λειψία και το Βερολίνο.

SAKDOC FILM

Η Sakdoc Film ιδρύθηκε το 2008 και είναι εταιρεία κινηματογραφικής παραγωγής, με έδρα την Τιφλίδα της Γεωργίας. Είναι παραγωγός και συμπαραγωγός σε δημιουργικά ντοκιμαντέρ, αλλά και ταινίες μυθοπλασίας μικρού και μεγάλου μήκους για το εγχώριο αλλά και το διεθνές κοινό. Εκτός από τις δραστηριότητές της ως εταιρεία παραγωγής, η Sakdoc Film λειτουργεί, επίσης, ως κινηματογραφικός οργανισμός. Οργανώνει το Pitch.Doc, ένα φόρουμ που εντάσσεται στο πλαίσιο του Διεθνούς Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ της Τιφλίδας CineDoc και του Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Τιφλίδας.

Φιλμογραφία

Τι βλέπουμε όταν κοιτάμε τον ουρανό; (2021 - σκην.: Αλεξάντρ Κομπερίτζε), Taming the Garden (2021 – σκην.: Σαλομέ Γιάσι), A Sail (2021 – σκην.: Άννα Τζιπασίπα), The Dazzling Light of Sunset (2016 – σκην.: Σαλομέ Γιάσι), Double Aliens (2015 – σκην.: Ούγκις Όλτε), Bakhmaro (2011 – σκην.: Σαλομέ Γιάσι)

DFFB

Η Γερμανική Ακαδημία Κινηματογράφου και Τηλεόρασης του Βερολίνου (DFFB) ιδρύθηκε το 1966 κι είναι μία από τις πιο εξέχουσες σχολές κινηματογράφου της Ευρώπης. Εστιάζοντας στα θεμελιώδη επαγγέλματα της κινηματογραφικής τέχνης, η σχολή προσφέρει πέντε ειδικότητες: Σεναριογραφία, Διεύθυνση Φωτογραφίας, Σκηνοθεσία, Παραγωγή και Μοντάζ-Ηχοληψία. Η DFFB είναι ένα μέρος όπου συγκεντρώνονται οι νέοι και νέες επαγγελματίες του κινηματογράφου από τη Γερμανία και το εξωτερικό για να αναπτύξουν και να δημιουργήσουν ευφάνταστες και καινοτόμες ταινίες. Κάθε χρόνο, στην DFFB παράγονται περίπου 80 ταινίες, οι οποίες στη συνέχεια προβάλλονται σε κινηματογραφικά φεστιβάλ ανά τον κόσμο, ενώ βρίσκουν το κοινό τους και στις γερμανικές αίθουσες. Με τα διεθνώς προσανατολισμένα εκπαιδευτικά της προγράμματα Serial Eyes και NEXT WAVE, καθώς και με το Film Network Berlin, η DFFB προσφέρει, επίσης, ελκυστικές ευκαιρίες για περεταίρω εξειδίκευση και δικτύωση.

Φιλμογραφία

A Fish Swimming Upside Down (2020 – σκην.: Ελίζα Πέτκοβα), I Want to Return Return Return (2020 – σκην.: Έλσα Ρόζενγκρεν), Tábor (2020 – σκην.: Στανισλάβ Ντανιλίσιν), Land of Glory (2020 – σκην.: Μπορμπάλα Νάγκι)

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ

ΑΦΙΣΕΣ

TRAILER